پرورش هویت در کودکی و نوجوانی از منظر فلسفه تعلیم و تربیت : زمینه ساز سلامت روان در بزرگسالی

این پژوهش با هدف بررسی نقش پرورش هویت در کودکی و نوجوانی و تاثیر آن بر سلامت روان در بزرگسالی، از منظر فلسفه تعلیم و تربیت انجام شده است. پژوهش حاضر از نوع مطالعات مروری و تحلیلی بوده و با بررسی و تحلیل آرای برخی از مهم ترین اندیشمندان فلسفه تعلیم و تربیت و همچنین منابع مرتبط با رشد هویت و سلامت روان صورت گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که پرورش هویت یکی از کارکردهای اساسی فرایند تربیت به شمار می رود و عواملی همچون تجربه، آزادی، مشارکت اجتماعی، عقلانیت، مسئولیت پذیری و خودفهمی در شکل گیری آن نقش مهمی ایفا می کنند. بررسی دیدگاه های مطرح در فلسفه تعلیم و تربیت حاکی از آن است که تربیت تنها به انتقال دانش و مهارت محدود نمی شود، بلکه زمینه رشد شخصیت، شکل گیری هویت و آمادگی فرد برای زندگی مستقل و مسئولانه را نیز فراهم می آورد. نتایج همچنین نشان خواهد داد که برخورداری از هویت منسجم با شاخص هایی نظیر احساس معنا در زندگی، ثبات روانی، اعتماد به نفس، توانایی تصمیم گیری و کیفیت مطلوب روابط اجتماعی ارتباط دارد. در مقابل، ضعف در پرورش هویت می تواند با پیامدهایی نظیر سردرگمی هویتی، افزایش آسیب پذیری روانی، وابستگی ناسالم به تایید دیگران، دشواری در برقراری روابط پایدار و کاهش احساس هدفمندی در زندگی همراه باشد. بر اساس یافته های این پژوهش، می توان نتیجه گرفت که توجه به پرورش هویت در سال های کودکی و نوجوانی نه تنها یکی از اهدف مهم تربیتی، بلکه یکی از عوامل موثر در ارتقای سلامت روان و پیشگیری از برخی آسیب های روان شناختی در بزرگسالی است. از این رو، توجه به ابعاد هویتی رشد انسان در برنامه های آموزشی و تربیتی می تواند نقش مهمی در بهبود کیفیت زندگی فردی و اجتماعی ایفا کند‎.‎

کلیدواژه ها:

هویت ، کودکی ، نوجوانی ، فلسفه ، سلامت روان