شفافیت مالی در مدیریت شهری

**هدف:** شفافیت مالی یکی از ستون های اصلی حکمرانی خوب شهری و ابزاری کلیدی برای جلب اعتماد عمومی، کاهش فساد ساختاری و بهینه سازی تخصیص منابع در شهرداری ها است. با این حال، الگوهای سنتی گزارش دهی مالی در مدیریت شهری به دلیل عدم یکپارچگی، تاخیر در انتشار داده ها و عدم درک پذیری برای شهروندان، کارایی لازم را ندارند. پژوهش حاضر با هدف تدوین یک چارچوب مفهومی و یکپارچه برای تحقق شفافیت مالی هوشمند در مدیریت شهری و شناسایی پیش ران ها و موانع کلیدی آن بدون تمرکز بر نمونه موردی خاص انجام شده است.**روش تحقیق:** این پژوهش از نظر هدف، توسعه ای-کاربردی و از نظر روش، توصیفی-تحلیلی با رویکرد کیفی و فراترکیب (Meta-Synthesis) است. جهت گردآوری داده ها، اسناد بالادستی، آیین نامه های مالی شهرداری ها و ادبیات پژوهشی بین المللی منتشر شده بین سال های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۶ به صورت نظام مند مرور شدند. تحلیل داده ها و اعتبارسنجی چارچوب پیشنهادی با استفاده از روش دلفی فازی و نظرسنجی از ۱۲ نفر از متخصصان حوزه مدیریت شهری، اقتصاد شهری و حسابداری بخش عمومی انجام گرفت. **نتایج:** یافته های پژوهش نشان می دهد که شفافیت مالی پایدار در مدیریت شهری مستلزم هم افزایی چهار بعد اصلی است: ۱) زیرساخت های فناوری (مانند سامانه مودیان، زنجیره بلوکی و پورتال های داده باز)، ۲) الزامات قانونی و سازمانی (استانداردهای حسابداری بخش عمومی و کدهای اخلاق حرفه ای)، ۳) مشارکت پذیری شهروندان (بودجه ریزی تعاملی)، و ۴) نظارت چندلایه (نهادهای مستقل و نظارت عمومی). همچنین نتایج تحلیل دلفی مشخص ساخت که «فقدان سیستم های یکپارچه اطلاعات مالی» و «مقاومت های ساختاری در برابر افشای داده ها» بزرگ ترین موانع، و «توسعه پلتفرم های تعاملی شهروندی» قوی ترین پیش ران جهت استقرار نظام شفافیت مالی پویا هستند. در نهایت، این مقاله یک مدل فرآیندی پنج مرحله ای برای گذار از شفافیت سنتی (ایستا) به شفافیت هوشمند (پویا) در نهادهای متولی مدیریت شهری ارائه می دهد.