عنوان مقاله: تاثیر دو زبانه بودن بر مهارت های خواندن و نوشتن در دوره ابتدایی (پژوهشی مروری درباره کودکان دوزبانه فارسی–ترکمنی)

دوزبانگی یکی از مهم ترین پدیده های زبانی و آموزشی در جوامع چندفرهنگی به شمار می آید و در بسیاری از کشورهای جهان، از جمله ایران، بخش قابل توجهی از کودکان در محیطی رشد می کنند که زبان مادری آنان با زبان رسمی آموزش تفاوت دارد. در مناطق ترکمن نشین ایران، به ویژه استان گلستان، بسیاری از کودکان با زبان ترکمنی وارد مدرسه می شوند؛ در حالی که زبان رسمی آموزش، فارسی است. این تفاوت زبانی می تواند بر فرایند یادگیری مهارت های اساسی خواندن و نوشتن در دوره ابتدایی تاثیر بگذارد. پژوهش حاضر با بهره گیری از منابع معتبر داخلی و خارجی، به بررسی تاثیر دوزبانگی فارسی–ترکمنی بر مهارت های خواندن و نوشتن دانش آموزان ابتدایی می پردازد. در این مقاله، مبانی نظری دوزبانگی، ویژگی های زبان فارسی و ترکمنی، چالش های آموزشی کودکان دوزبانه، عوامل موثر بر عملکرد تحصیلی آنان و راهکارهای بهبود آموزش مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج مطالعات نشان می دهد که دانش آموزان دوزبانه فارسی–ترکمنی در سال های نخست دبستان در زمینه روان خوانی، درک مطلب، املا و نگارش با مشکلات بیشتری نسبت به دانش آموزان تک زبانه مواجه هستند؛ با این حال، دوزبانگی می تواند موجب تقویت برخی توانایی های شناختی، انعطاف ذهنی و مهارت های فرازبانی شود. یافته های پژوهش همچنین نشان می دهد که نوع روش تدریس، میزان تسلط معلمان بر ویژگی های زبانی دانش آموزان، حمایت خانواده و استفاده از شیوه های آموزش دوزبانه می تواند نقش مهمی در کاهش مشکلات یادگیری این دانش آموزان داشته باشد. در پایان، بر ضرورت توجه بیشتر نظام آموزشی به نیازهای کودکان دوزبانه و طراحی برنامه های آموزشی متناسب با ویژگی های زبانی و فرهنگی آنان تاکید شده است.