بررسی اثر هوش مصنوعی بر شکل گیری آموزش خلاق و تقویت مشارکت در جریان یادگیری دانش آموزان

هوش مصنوعی به عنوان یکی از فناوری های تحول آفرین قرن بیست ویکم، تاثیرات عمیقی بر نظام های آموزشی در سراسر جهان داشته است. این مقاله به بررسی اثر هوش مصنوعی بر شکل گیری آموزش خلاق و تقویت مشارکت دانش آموزان در فرایند یادگیری می پردازد. با تکیه بر چارچوب های نظری همچون نظریه خودتعیین گری ، نظریه خودکارآمدی بندورا، نظریه کنترل-ارزش و مدل شش سطحی درگیری خلاقانه ، این پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند از سطح مصرف غیرفعال تا هم آفرینی مشارکتی، طیفی از تعاملات خلاقانه را برای دانش آموزان فراهم آورد. یافته های پژوهش های تجربی حاکی از آن است که ابزارهای هوش مصنوعی با ارائه بازخورد شخصی سازی شده، ایجاد محیط های یادگیری تعاملی و تقویت خودکارآمدی، نقش موثری در افزایش انگیزه، درگیری شناختی، عاطفی و رفتاری دانش آموزان ایفا می کنند. بااین حال، معماری فنی ابزارهای هوش مصنوعی تاثیر تعیین کننده ای بر کیفیت این تعاملات دارد؛ به گونه ای که سیستم های شفاف و دارای ساختار آموزشی، نتایج بهتری در پرورش خلاقیت و عاملیت دانش آموزان نسبت به ابزارهای جعبه سیاه تولیدی نشان می دهند. مقاله در پایان، توصیه های عملی برای طراحی و کاربست موثر هوش مصنوعی در آموزش خلاق ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش خلاق ، مشارکت.