برنامه ریزی هوشمند با بهره گیری از هوش مصنوعی

زمینه و هدف: در عصر حاضر، پیچیدگی محیط کسب وکار و نوسانات سریع بازار، روش های سنتی برنامه ریزی استراتژیک را ناکارآمد ساخته است. هدف از این پژوهش، طراحی و تبیین چارچوبی برای برنامه ریزی هوشمند با بهره گیری از فناوری های هوش مصنوعی (AI) جهت افزایش دقت پیش بینی ها، بهینه سازی تخصیص منابع و بهبود فرآیند تصمیم گیری در سازمان های ایرانی است.روش شناسی: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفیتحلیلی است. جامعه آماری شامل مدیران ارشد و کارشناسان برنامه ریزی در سازمان های بزرگ صنعتی و خدماتی کشور است. داده ها از طریق بررسی متون معتبر داخلی و خارجی و همچنین نظرسنجی از خبرگان حوزه مدیریت و فناوری جمع آوری شده اند. برای تحلیل داده ها از مدل های یادگیری ماشین جهت پیش بینی روندها و از تکنیک دلفی گروهی جهت اعتبارسنجی مدل پیشنهادی استفاده شده است.یافته ها: نتایج نشان می دهد که ادغام الگوریتم های یادگیری عمیق (Deep Learning) و پردازش زبان طبیعی (NLP) در چرخه برنامه ریزی، می تواند خطای پیش بینی تا ۳۵ درصد را کاهش دهد. همچنین، شناسایی سه مولفه اصلی «داده محوری»، «یادگیری تطبیقی» و «پاسخ دهی بلادرنگ» به عنوان ستون های اصلی برنامه ریزی هوشمند در بستر اقتصادی ایران تایید گردید. چالش های اصلی شامل کمبود زیرساخت های داده ای، مقاومت فرهنگی در برابر تغییر و نگرانی های امنیتی داده ها شناسایی شدند.نتیجه گیری: برنامه ریزی هوشمند نه تنها یک ابزار تکنولوژیک، بلکه یک ضرورت استراتژیک برای بقا و رقابت پذیری سازمان هاست. سازمان های ایرانی با گذار از برنامه ریزی خطی به چرخه های بازخورد سریع مبتنی بر AI، می توانند تاب آوری سازمانی خود را افزایش دهند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی هوشمند ، هوش مصنوعی ، تصمیم گیری استراتژیک ، یادگیری ماشین ، مدیریت تغییر ، سازمان های هوشمند.