بررسی و شناخت مهم ترین زمینه های مشارکت والدین در امر تعلیم و تربیت دانش آموزان

خانواده بخشی از روابط انسانی و عنصری از آن است که از یکسو به عوامل مرتبط با محیط مانند جامعه، طبیعت و تاریخ مرتبط است و از سوی دیگر شامل انواع نظام هایی است که روابط مختلف نزدیک در جامعه را در برمی گیرد. روابطی نظیر روابط بین زن و شوهر، پدر و فرزندان، مادر و فرزندان و سایر روابط که همگی نقش غیرقابل انکاری در رشد و پرورش فکری و اخلاقی اعضای خانواده و نهایتا جامعه دارند؛ بنابراین رفتار هر یک از اعضای خانواده تابعی از کل نظام خانواده و نظام های گسترده تر مرتبط با آن و نیز سایر اعضای آن خانواده است. در نگاه به هر خانواده توجه به این چهارعنصر یعنی ساختار، رابطه یا ارتباط، اطلاعات و عملکرد ماهیت وجودی آن خانواده و عملکرد کلی آن را روشن می کند و خانواده سالم را از خانواده ناسالم و یا مختل متمایز می سازد. خانواده ای که در ساختار دچار گسست است مثلا زن و شوهر از هم جداشده اند، روابط غیر انطباقی است، کودکی درس نمی خواند یا یکی از نوجوانان معتاد شده است و تبادل اطلاعات در آن با مشکل روبه روست، خواسته ها به وضوح بیان نمی شود و یا تبادل کلامی در سطح حداقل ممکن است حتما از عملکرد سالم و سازنده بی بهره خواهد بود. به عبارت دیگر سیستم آن از هماهنگی و سازمان یافتگی لازم محروم است. بر این اساس این نوشتار در صدد است به بررسی و شناخت مهم ترین زمینه های مشارکت والدین در امر تعلیم و تربیت دانش آموزان بپردازد

کلیدواژه ها:

ساختار خانواده ، تربیت دانش آموزان ، روابط والدین ، جامعه.