پیش بینی ریسک های مدیریتی با استفاده از یادگیری ماشین
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 93
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
ICMCAI02_097
تاریخ نمایه سازی: 9 تیر 1405
چکیده مقاله:
ریسک های مدیریتی از جمله مهم ترین عوامل اثرگذار بر کیفیت تصمیم گیری، کارایی اجرایی، پایداری سازمان و موفقیت راهبردی کسب وکارها به شمار می آیند. این ریسک ها در حوزه هایی مانند برنامه ریزی راهبردی، مدیریت پروژه، منابع انسانی، امور مالی، عملیات، زنجیره تامین و تصمیم سازی اجرایی بروز می کنند و در صورت شناسایی نشدن به موقع، می توانند به بحران های گسترده سازمانی منجر شوند. مسئله اصلی این پژوهش آن است که چگونه می توان با استفاده از یادگیری ماشین، ریسک های مدیریتی را به صورت داده محور، سریع و نسبتا دقیق پیش بینی کرد. هدف پژوهش، تبیین نقش یادگیری ماشین در پیش بینی ریسک های مدیریتی، معرفی مهم ترین انواع ریسک های مدیریتی، بررسی الگوریتم های پرکاربرد، تشریح مراحل طراحی سامانه های پیش بینی، شناسایی چالش های پیاده سازی و ارائه چارچوبی کاربردی برای استفاده سازمانی از این فناوری است. روش پژوهش از نوع توصیفی تحلیلی و با رویکرد مروری است. داده های پژوهش از طریق مطالعه منابع علمی، کتاب ها، مقالات و اسناد معتبر مرتبط با مدیریت ریسک، یادگیری ماشین، تحلیل پیش بینانه و تصمیم گیری سازمانی گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوای کیفی و طبقه بندی مفهومی تحلیل شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که یادگیری ماشین با توانایی تحلیل حجم انبوه داده های سازمانی، کشف روابط پیچیده و غیرخطی، شناسایی الگوهای پنهان، ارائه هشدارهای زودهنگام و به روزرسانی مستمر مدل ها، ظرفیت بالایی برای پیش بینی ریسک هایی مانند شکست پروژه، ترک کارکنان کلیدی، انحراف بودجه، ناهنجاری های تصمیم گیری و اختلالات عملیاتی دارد. همچنین نتایج نشان می دهد که اثربخشی این مدل ها به کیفیت داده ها، مهندسی ویژگی، انتخاب الگوریتم مناسب، تفسیرپذیری مدل، حاکمیت داده و هم راستایی با فرآیندهای تصمیم گیری سازمان وابسته است. در کنار مزایا، چالش هایی مانند کیفیت پایین داده، سوگیری الگوریتمی، پیچیدگی تفسیر برخی مدل ها، وابستگی بیش ازحد به خروجی الگوریتم و ملاحظات اخلاقی و حریم خصوصی نیز وجود دارد. در مجموع، نتایج پژوهش بیانگر آن است که یادگیری ماشین می تواند به عنوان یک ابزار پشتیبان تصمیم، نقش موثری در کاهش عدم قطعیت، بهبود کیفیت قضاوت مدیریتی و افزایش تاب آوری سازمان ایفا کند، مشروط بر آنکه در چارچوبی مسئولانه، شفاف و ترکیبی با قضاوت انسانی به کار گرفته شود.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
محمد حسین لطفی
دانشجوی کاردانی کامپیوتر – نرم افزار دانشگاه ملی مهارت (دانشکده پسران انقلاب اسلامی)، تهران، ایران
مهرداد حمیدزاده
دکترای مدیریت فناوری اطلاعات