نقش یادگیری خودراهبر در بهبود کیفیت فرایند آموزش

در سال های اخیر توجه به یادگیری خودراهبر به عنوان یکی از رویکردهای نوین در نظام های آموزشی افزایش یافته است. یادگیری خودراهبر به فرایندی اشاره دارد که در آن یادگیرندگان با پذیرش مسئولیت یادگیری خود، به تعیین اهداف، انتخاب راهبردها، و ارزیابی پیشرفت تحصیلی می پردازند. هدف از این مقاله بررسی نقش یادگیری خودراهبر در ارتقای کیفیت فرایند آموزش و یادگیری است. این پژوهش با رویکرد تحلیلی مروری به بررسی مبانی نظری و نتایج پژوهش های پیشین در زمینه یادگیری خودراهبر می پردازد. یافته ها نشان می دهد که تقویت مهارت هایی مانند برنامه ریزی، خودنظارتی، و خودارزیابی می تواند به افزایش انگیزه، استقلال فکری و مشارکت فعال یادگیرندگان در فرایند یادگیری منجر شود. همچنین نتایج بیانگر آن است که ایجاد محیط های آموزشی حمایتگر و فراهم سازی فرصت های یادگیری فعال، نقش مهمی در توسعه یادگیری خودراهبر دارد. بنابراین توجه به این رویکرد می تواند گامی موثر در بهبود کیفیت آموزش و ارتقای کارآمدی نظام های آموزشی باشد.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودراهبر ، کیفیت آموزش ، راهبردهای یادگیری ، خودنظارتی ، خودارزیابی ، فرایند یاددهی–یادگیری.