مدل سازی اثرات سبک مدیریت تعاملی بر سلامت سازمانی مدارس

سلامت سازمانی یکی از شاخص های اساسی در سنجش کارآمدی و پویایی سازمان های آموزشی به شمار می رود و نقش مهمی در بهبود عملکرد معلمان، افزایش انگیزش شغلی و ارتقای کیفیت یاددهی–یادگیری دارد. در این میان، سبک مدیریت تعاملی به عنوان رویکردی مشارکتی و ارتباط محور می تواند زمینه ساز ایجاد فضای سازمانی سالم و حمایتگر در مدارس باشد. هدف پژوهش حاضر مدل سازی اثرات سبک مدیریت تعاملی بر سلامت سازمانی مدارس و تبیین ابعاد و روابط میان متغیرهای مرتبط با آن است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی مبتنی بر مدل یابی ساختاری است. جامعه آماری پژوهش شامل مدیران و معلمان مدارس بوده که با استفاده از روش نمونه گیری مناسب انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد مرتبط با سبک مدیریت تعاملی و سلامت سازمانی استفاده شد و روایی و پایایی ابزارها مورد بررسی و تایید قرار گرفت. تحلیل داده ها با بهره گیری از روش های آماری پیشرفته و مدل یابی معادلات ساختاری انجام شد.یافته های پژوهش نشان داد که سبک مدیریت تعاملی تاثیر مثبت و معناداری بر ابعاد مختلف سلامت سازمانی مدارس دارد. نتایج همچنین بیانگر آن است که مولفه هایی نظیر مشارکت در تصمیم گیری، ارتباطات اثربخش، اعتماد سازمانی و حمایت مدیریتی نقش مهمی در تقویت سلامت سازمانی ایفا می کنند. به عبارت دیگر، هرچه مدیران مدارس از الگوهای مدیریتی تعاملی و مشارکت محور بیشتری استفاده کنند، سطح سلامت سازمانی در مدرسه افزایش یافته و محیطی پویا، اعتمادآمیز و حمایتگر برای معلمان و کارکنان ایجاد می شود. این وضعیت می تواند منجر به بهبود همکاری حرفه ای، افزایش رضایت شغلی و ارتقای عملکرد آموزشی شود.بر اساس نتایج به دست آمده، پیشنهاد می شود مدیران مدارس با تقویت مهارت های ارتباطی، گسترش فرهنگ مشارکت در تصمیم گیری و ایجاد بسترهای تعامل سازنده میان کارکنان، زمینه ارتقای سلامت سازمانی را فراهم سازند. همچنین برنامه های توانمندسازی مدیران در حوزه مدیریت تعاملی می تواند به عنوان راهکاری موثر در بهبود کیفیت مدیریت مدارس مورد توجه سیاست گذاران آموزشی قرار گیرد.