نقش واسطه ای انگیزش درونی در رابطه بین سبک تدریس معلم و خلاقیت دانش آموزان در درس های دوره اول متوسطه

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه ای انگیزش درونی در رابطه بین سبک تدریس معلم و خلاقیت دانش آموزان در درس های دوره اول متوسطه انجام شده است. خلاقیت به عنوان یکی از مهارت های اساسی قرن بیست ویکم، تحت تاثیر عوامل متعددی از جمله روش های تدریس معلمان و انگیزش یادگیرندگان قرار دارد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره اول متوسطه (پایه های هفتم، هشتم و نهم) شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که از میان آن ها ۳۵۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سبک تدریس معلم (مومنی محمودی و همکاران، ۱۳۹۲)، پرسشنامه انگیزش درونی (والرند و همکاران، ۱۹۹۲) و پرسشنامه خلاقیت (عابدی، ۱۳۷۲) بود. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و AMOS و به روش تحلیل مسیر تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که سبک تدریس معلم بر خلاقیت دانش آموزان تاثیر مستقیم و معناداری دارد. همچنین انگیزش درونی نقش واسطه ای معناداری در رابطه بین سبک تدریس معلم و خلاقیت ایفا می کند. شاخص های برازش مدل (RMSEA=۰.۰۴۹، CFI=۰.۹۵، NFI=۰.۹۲) نشان از برازش مطلوب مدل داشتند. بر اساس یافته ها، توجه معلمان به سبک های تدریس مشارکتی و دانش آموز-محور و نیز تقویت انگیزش درونی دانش آموزان، می تواند به ارتقای خلاقیت آنان کمک شایانی نماید.

کلیدواژه ها:

سبک تدریس معلم ، انگیزش درونی ، خلاقیت ، دوره اول متوسطه ، مدل ساختاری ، نقش واسطه ای