بررسی رابطه احساس تعلق به مدرسه با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

احساس تعلق به مدرسه یکی از مولفه های مهم روان شناختی و تربیتی در فرایند یاددهی یادگیری است که به میزان ارتباط عاطفی، شناختی و اجتماعی دانش آموز با مدرسه، معلمان و همسالان اشاره دارد. پژوهش های تربیتی نشان داده اند که دانش آموزانی که مدرسه را محیطی حمایتگر، امن و ارزشمند تجربه می کنند، معمولا انگیزش تحصیلی بالاتر، مشارکت کلاسی بیشتر، رفتارهای سازگارانه تر و عملکرد تحصیلی مطلوب تری دارند. هدف مقاله حاضر بررسی رابطه احساس تعلق به مدرسه با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان با تکیه بر منابع فارسی و ادبیات نظری موجود است. روش مقاله از نوع مروری تحلیلی است و با بررسی منابع کتابخانه ای و پژوهش های انجام شده در حوزه روان شناسی تربیتی، انگیزش تحصیلی و سازگاری مدرسه ای تدوین شده است. یافته های نظری و پژوهشی نشان می دهد احساس تعلق به مدرسه از طریق افزایش انگیزش درونی، خودکارآمدی تحصیلی، مشارکت در فعالیت های آموزشی، کاهش اضطراب و کاهش رفتارهای ناسازگارانه می تواند با پیشرفت تحصیلی رابطه مثبت داشته باشد. در پایان، بر ضرورت تقویت روابط انسانی در مدرسه، بهبود تعامل معلم و دانش آموز، ایجاد فضای روانی امن و طراحی برنامه های مدرسه محور برای افزایش تعلق دانش آموزان تاکید شده است.

کلیدواژه ها:

احساس تعلق به مدرسه ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ، انگیزش تحصیلی ، محیط مدرسه ، روان شناسی تربیتی.