بررسی اهمیت خودتنظیمی یادگیری در رابطه میان روش های نوین تدریس معلمان و عملکرد تحصیلی دانش آموزان
محل انتشار: دومین همایش بین المللی پژوهش در عصر نوین
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 44
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
IECME02_036
تاریخ نمایه سازی: 9 تیر 1405
چکیده مقاله:
در سال های اخیر، تغییر پارادایم های آموزشی از شیوه های سنتی به روش های نوین تدریس، توجه پژوهشگران حوزه تعلیم و تربیت را به نقش فعال یادگیرندگان در فرایند یادگیری جلب کرده است. در این میان، خودتنظیمی یادگیری به عنوان یکی از مولفه های کلیدی در موفقیت تحصیلی دانش آموزان شناخته می شود. هدف از این پژوهش، بررسی نقش میانجی خودتنظیمی یادگیری در رابطه میان روش های نوین تدریس معلمان و عملکرد تحصیلی دانش آموزان است. روش های نوین تدریس، شامل رویکردهایی نظیر یادگیری مشارکتی، یادگیری مبتنی بر مسئله، آموزش فعال و بهره گیری از فناوری های آموزشی، می توانند بستر مناسبی برای افزایش درگیری شناختی و انگیزشی دانش آموزان فراهم کنند. این رویکردها با ایجاد محیط های یادگیری تعاملی و دانش آموزمحور، زمینه شکل گیری مهارت های خودتنظیمی از جمله برنامه ریزی، پایش و ارزیابی یادگیری را تقویت می کنند.بر اساس چارچوب های نظری یادگیری خودتنظیم، دانش آموزانی که از مهارت های خودتنظیمی بالاتری برخوردارند، قادرند اهداف یادگیری خود را مشخص کنند، راهبردهای مناسب برای دستیابی به این اهداف را انتخاب نمایند و پیشرفت تحصیلی خود را به صورت مستمر ارزیابی کنند. چنین فرایندی موجب بهبود کیفیت یادگیری و در نهایت ارتقای عملکرد تحصیلی می شود. در این راستا، روش های نوین تدریس می توانند به طور مستقیم بر عملکرد تحصیلی تاثیر بگذارند و به طور غیرمستقیم نیز از طریق تقویت مهارت های خودتنظیمی یادگیری، نقش مهمی در موفقیت تحصیلی دانش آموزان ایفا کنند.یافته های مطالعات آموزشی نشان می دهد که محیط های آموزشی مبتنی بر تعامل، مشارکت فعال و حل مسئله، فرصت های بیشتری برای تمرین مهارت های فراشناختی و راهبردهای یادگیری فراهم می کنند. در چنین محیط هایی، دانش آموزان نه تنها دریافت کنندگان منفعل اطلاعات نیستند، بلکه به عنوان یادگیرندگانی فعال در فرایند ساخت دانش مشارکت دارند. این امر سبب افزایش انگیزش تحصیلی، بهبود راهبردهای یادگیری و تقویت مسئولیت پذیری در قبال یادگیری می شود. بنابراین، خودتنظیمی یادگیری می تواند به عنوان سازوکاری میانجی، رابطه میان روش های نوین تدریس و عملکرد تحصیلی را تبیین کند.در مجموع، توجه به توسعه مهارت های خودتنظیمی در کنار به کارگیری روش های نوین تدریس، می تواند به ارتقای کیفیت یادگیری و بهبود نتایج آموزشی منجر شود. از این رو، پیشنهاد می شود معلمان با طراحی فعالیت های یادگیری مبتنی بر مشارکت، مسئله محوری و استفاده از فناوری های آموزشی، فرصت های بیشتری برای تمرین مهارت های خودتنظیمی در اختیار دانش آموزان قرار دهند تا زمینه ارتقای عملکرد تحصیلی آنان فراهم شود.
نویسندگان
سمیه توبراری
کارشناسی ارشد فیزیک،شاغل در اموزش و پرورش چالوس،مقطع ابتدایی،دبستان حجاب