تحلیل جایگاه حسن نیت در حقوق قراردادها به عنوان معیاری اخلاقی-حقوقی در اجرای تعهدات قراردادی

اصل حسن نیت یکی از اصول بنیادین و فراگیر در حقوق قراردادها در نظام های حقوقی مختلف، از جمله نظام حقوقی ایران، محسوب می شود. این اصل، نه تنها بر نحوه شکل گیری و تفسیر قراردادها تاثیرگذار است، بلکه در مرحله اجرای تعهدات قراردادی نیز به عنوان معیاری اخلاقی-حقوقی، راهنمای رفتار طرفین قرارداد و مبنای قضاوت دادرسان قرار می گیرد. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای و مطالعات اسنادی، به بررسی عمیق جایگاه حسن نیت در اجرای تعهدات قراردادی در حقوق خصوصی ایران می پردازد. در این راستا، ابتدا به مبانی فلسفی و تاریخی اصل حسن نیت و سیر تحول آن در حقوق موضوعه اشاره شده، سپس مفهوم و دامنه شمول آن در مرحله اجرای تعهدات با استناد به قوانین موضوعه، آرای وحدت رویه قضایی و دکترین حقوقی مورد بحث و تحلیل قرار می گیرد. در ادامه، آثار و پیامدهای رعایت یا نقض اصل حسن نیت در اجرای تعهدات، از جمله تاثیر آن بر مسئولیت قراردادی، تفسیر قرارداد و امکان تعدیل تعهدات بررسی خواهد شد. در نهایت، با توجه به چالش های عملی در اعمال این اصل، راهکارهایی برای تقویت جایگاه حسن نیت در رویه قضایی و حقوق قراردادهای ایران ارائه می گردد.