مروری بر مفاهیم تاب آوری در نظام آموزشی مدارس(تعاریف، نظریه ها و رویکردها)

تاب آوری را به عنوان ظرفیت افراد برای مقاومت کردن در برابر سختی‎‎‎ها، برای برگشتن از ناملایمات و حرکت برای زندگی سالم همراه با رفاه و خوشی برای آینده مشخص کرده اند، به عبارتی تاب آوری یک فرایند توانایی یا پیامد سازگاری موفقیت آمیز با شرایط تهدیدکننده تعریف شده است. تاب آوری در محیط های تحصیلی و آموزشی نیز برآیند پیچیده ای از عوامل حفاظتی در سطوح فردی (مانند خودکارآمدی، مهارت های تنظیم هیجان)، خانوادگی (حمایت عاطفی، انسجام خانواده) و اجتماعی-مدرسه ای (کیفیت رابطه معلم-دانش آموز، جو حمایتی مدرسه، سرمایه اجتماعی) است. ایجاد امنیت روانی، بازخورد رشدگرا، اصلاح فرهنگ ارزشیابی و آموزش مهارت های مقابله ای می تواند زمینه ساز پرورش دانش آموزانی تاب آور، خودکارآمد و دارای سلامت روان پایدار باشد. مدرسه به عنوان مهم ترین نهاد تربیتی پس از خانواده، می تواند با ایجاد بسترهای حمایتی، آموزشی و تعاملی، نقشی محوری در تقویت تاب آوری دانش آموزان ایفا کند، بر این اساس، توجه سیاست گذاران آموزشی و مدیران مدارس به طراحی برنامه های جامع تربیتی با محوریت تاب آوری اجتماعی، ضرورتی انکارناپذیر به نظر می رسد.