بررسی چندسطحی تاثیر سیاست های مدرسه در استفاده از هوش مصنوعی بر نوآوری آموزشی معلمان

تحول دیجیتال در آموزش و گسترش هوش مصنوعی در مدرسه، ضرورت بازاندیشی در سیاست های مدرسه را دوچندان کرده است. با وجود سرمایه گذاری گسترده در ابزارهای هوش مصنوعی آموزشی، همچنان مشخص نیست که سیاست های مدرسه در استفاده از هوش مصنوعی چگونه و در چه سطوحی بر نوآوری آموزشی معلمان اثر می گذارند. پژوهش حاضر با هدف بررسی چندسطحی تاثیر سیاست های رسمی و غیررسمی مدرسه بر میزان و کیفیت نوآوری آموزشی معلمان انجام شده است.این مطالعه با رویکرد کمی و طرح همبستگی چندسطحی انجام شد. جامعه آماری شامل معلمان مدارس متوسطه بود که از میان آنان نمونه ای به روش تصادفی طبقه ای انتخاب گردید. داده ها از طریق پرسشنامه های استاندارد «سیاست های مدرسه در کاربرد هوش مصنوعی»، «فرهنگ نوآوری آموزشی» و «رفتارهای نوآورانه معلمان» گردآوری شد. برای تحلیل داده ها از مدل یابی خطی سلسله مراتبی (HLM) به منظور بررسی اثرات سطح فردی (نگرش و شایستگی دیجیتال معلمان) و سطح مدرسه (سیاست گذاری، حمایت مدیریتی و زیرساخت فناورانه) استفاده شد.یافته ها نشان داد که سیاست های شفاف، حمایتی و توانمندساز در زمینه استفاده از هوش مصنوعی، به طور معناداری با افزایش نوآوری آموزشی معلمان مرتبط است. همچنین، نقش میانجی فرهنگ مدرسه و نقش تعدیل گر شایستگی دیجیتال معلمان تایید شد. در مدارسی که چارچوب های اخلاقی و آموزشی مشخص برای به کارگیری هوش مصنوعی تدوین شده بود، معلمان تمایل بیشتری به طراحی فعالیت های یادگیری خلاقانه، شخصی سازی آموزش و استفاده از ابزارهای هوشمند داشتند. نتایج تحلیل چندسطحی نشان داد که سهم عوامل سطح مدرسه در تبیین واریانس نوآوری آموزشی، قابل توجه و فراتر از ویژگی های فردی معلمان است.بر این اساس، تدوین سیاست های جامع، ایجاد زیرساخت مناسب، آموزش حرفه ای مستمر و تقویت فرهنگ یادگیری سازمانی می تواند نقش تعیین کننده ای در توسعه نوآوری آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی ایفا کند. این پژوهش با ارائه مدلی چندسطحی، چارچوبی کاربردی برای مدیران و سیاست گذاران آموزشی فراهم می آورد تا از طریق سیاست گذاری هدفمند، بهره گیری موثر از هوش مصنوعی در مدرسه را تسهیل کنند.