بازآفرینی بافت های فرسوده با رویکرد معماری اجتماعی محور

بافت های فرسوده شهری به عنوان یکی از مهم ترین چالش های شهرهای معاصر، صرفا با مداخلات کالبدی قابل احیا نیستند و نیازمند رویکردی جامع با تاکید بر ابعاد اجتماعی و انسانی می باشند. در این میان، معماری اجتماعی محور با تمرکز بر مشارکت ساکنان، تقویت سرمایه اجتماعی، ارتقای حس تعلق به مکان و پاسخ گویی به نیازهای واقعی جامعه محلی، نقش موثری در فرآیند بازآفرینی این بافت ها ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش و کارکرد معماری اجتماعی محور در بازآفرینی بافت های فرسوده شهری انجام شده است. روش تحقیق به صورت توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعات اسنادی و بررسی نمونه های منتخب داخلی و خارجی می باشد. یافته های پژوهش نشان می دهد که بهره گیری از اصول معماری اجتماعی محور، از جمله مشارکت پذیری، توجه به عدالت فضایی، تقویت فضاهای عمومی و حفظ هویت محلی، می تواند منجر به ارتقای کیفیت زندگی ساکنان، افزایش پایداری اجتماعی و کاهش نابرابری های فضایی در بافت های فرسوده گردد. در نهایت، نتایج تحقیق بر ضرورت تغییر نگرش از نوسازی صرف کالبدی به بازآفرینی اجتماعی محور و نقش کلیدی معماران در این فرآیند تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

بافت های فرسوده ، بازآفرینی شهری ، معماری اجتماعی محور ، سرمایه اجتماعی ، مشارکت مردمی ، کیفیت زندگی