توجه بر فرسودگی شغلی معلمان و راه های کاهش آن در سازمان آموزش و پرورش

فرسودگی شغلی معلمان به عنوان یک سندرم روان شناختی ناشی از استرس مزمن شغلی، امروزه به یکی از مهمترین چالش های پیش روی سازمان آموزش و پرورش در سراسر جهان تبدیل شده است. این پدیده که با سه مولفه اصلی خستگی عاطفی، مسخ شخصیت (بدبینی و بی احساسی نسبت به دانش آموزان) و کاهش احساس موفقیت فردی شناسایی می شود، پیامدهای گسترده ای نه تنها برای خود معلمان (افسردگی، ترک شغل، افت سلامت جسمانی) بلکه برای کیفیت یادگیری دانش آموزان و اثربخشی کل نظام آموزشی دارد. مطالعات نشان می دهند که عوامل سازمانی مانند حجم بالای کار اداری، حقوق و مزایای ناکافی، کمبود منابع و تجهیزات، بی ثباتی برنامه درسی و نبود فرصت های پیشرفت حرفه ای، نقش پررنگ تری در ایجاد فرسودگی نسبت به عوامل فردی مانند شخصیت یا سن معلمان ایفا می کنند. در ایران نیز با توجه به تراکم بالای کلاس ها، انتظارات متناقض از معلمان (هم مربی تربیتی، هم مجری برنامه درسی، هم ارزیاب و هم مشاور) و فشارهای ناشی از ارزشیابی های عملکردی سطحی، میزان فرسودگی در برخی مناطق به بیش از ۶۰ درصد می رسد.

کلیدواژه ها:

فرسودگی شغلی معلمان ، خستگی عاطفی ، حمایت سازمانی ، توانمندسازی فردی