واکاوی تعامل ساختار بوروکراتیک و ایستایی نوآوری در نظام آموزش عالی ایران مطالعه موردی: دانشگاههای الزهرا (س) و شهید بهشتی

هدف پژوهش حاضر، شناسایی رابطه میان مولفههای ساختار سازمانی و میزان نوآوری اعضای هیئت علمی در نظام آموزش عالی ایران بود. روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی و به شیوه زمینهیابی انجام شد. جامعه آماری شامل ۸۰۸ نفر از اعضای هیئت علمی دانشگاههای الزهرا(س) دانشگاه شهید بهشتی بود که بر اساس روش نمونهگیری تصادفی، ۸۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامه ساختار سازمانی (مقیمی) ۱۶ گویه ای و پرسشنامه ترکیبی نوآوری (مارتین و پاتچن( ۱۸ گویه ای) بود. پایایی ابزارها از طریق ضریب آلفای کرونباخ برای ساختار ۰.۶۷ و برای نوآوری ۰.۷۹ محاسبه گردید. یافتههای حاصل از آزمون ضریب همبستگی پیرسون نشان داد که میان مولفههای اختیار، قوانین و مقررات، تخصصگرایی و سلسلهمراتب با نوآوری رابطه معناداری وجود ندارد (P>۰.۰۵). تحلیل کیفی یافتهها نشان میدهد که ساختار فعلی دانشگاهها به دلیل تصلب بوروکراتیک، عملا در وضعیتی خنثی نسبت به پویاییهای نوآورانه قرار دارد. پیشنهاد میشود جهت شکوفایی نوآوری، دانشگاهها از ساختار مکانیکی به سمت ساختارهای ارگانیک و ادهوکراسی حرکت کنند.

کلیدواژه ها:

ساختار سازمانی ، نوآوری آموزشی ، بوروکراسی ، آموزش عالی ، اعضای هیئت علمی