ساماندهی فضاهای شهری مجاور بناهای تاریخی- فرهنگی

مواجهه با چالش تعادل میان «نیاز به توسعه شهری» و «حفظ هویت تاریخی»، یکی از دغدغه های اصلی مدیریت کلان شهری است. این پژوهش با هدف واکاوی نقش شهرداری ها در طراحی شهری حریم میراث فرهنگی، به بررسی استراتژی های ایجاد فضای کاربردی و زیست پذیر در پیرامون سایت های تاریخی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که دخالت مدیریت شهری، فراتر از حفاظت فیزیکی، نیازمند رویکردی تلفیقی است که ضمن حفظ اصالت و ارزش های بصری بنا، پاسخگوی نیازهای عملکردی شهروندان و گردشگران باشد. این مقاله با بهره گیری از روش توصیفی-تحلیلی/مطالعه موردی، به این نتیجه می رسد که گذار از نگاه «محافظه کارانه» به نگاه «توسعه محور میراث بنیان»، از طریق ارتقای کیفیت محیطی و پیوند میان بافت تاریخی و جریان زندگی شهری، تنها با سیاست گذاری های هوشمندانه و تعامل بین نهادی شهرداری ها امکان پذیر است.

کلیدواژه ها:

بناهای تاریخی ، شهرداری ، میراث فرهنگی ، حفاظت از محوطه های تاریخی ، معماری پایدار.