چگونگی رفتار با هیجانات مخرب کودکان دارای اختلال بیش فعالی/نقص توجه در بازه سنی ۷ تا ۸ سال در بافت های روستایی

هیجانات شدید و به ظاهر مخرب در کودکان دارای اختلال بیش فعالی/نقص توجه، به ویژه در سال های آغازین دبستان، از مهم ترین عوامل افت تحصیلی، تنش خانوادگی، تعارض با همسالان و فرسودگی مراقبان به شمار می آید. در بافت های روستایی، این مسئله به سبب محدودیت دسترسی به خدمات تخصصی، کمبود برنامه های مدرسه محور، ملاحظات فرهنگی، انگ اجتماعی و فشارهای اقتصادی و ارتباطی، صورتی پیچیده تر پیدا می کند. مقاله حاضر با رویکردی مروری تحلیلی، بر آن است که چارچوبی علمی و در عین حال کاربردی برای نحوه مواجهه با هیجانات مخرب در کودکان ۷ تا ۸ ساله دارای بیش فعالی/نقص توجه ارائه کند. یافته های ادبیات تخصصی نشان می دهد که تنظیم هیجان در این کودکان صرفا با توصیه های اخلاقی یا تنبیه های مقطعی بهبود نمی یابد، بلکه نیازمند مداخلات چندسطحی است: آموزش والدین در مدیریت رفتار، اصلاح محیط خانه و کلاس، استفاده از تقویت مثبت، آموزش مهارت های نام گذاری و بازشناسی هیجان، پیشگیری از موقعیت های محرک، هماهنگی خانه و مدرسه، و تعریف مسیر ارجاع برای موارد شدید. در محیط روستایی، مدرسه، خانه بهداشت، شبکه خویشاوندی و معلم کلاس می توانند به مثابه کانون های هم افزا برای مداخله زودهنگام عمل کنند. نتیجه اصلی مقاله آن است که هرچه مداخله از الگوی واکنشی و تنبیهی فاصله بگیرد و به سوی الگوی ساختارمند، پیشگیرانه، رابطه محور و مبتنی بر همکاری خانواده مدرسه حرکت کند، احتمال کاهش فوران های هیجانی، پرخاشگری و ناکامی های تحصیلی و اجتماعی بیشتر خواهد شد.

کلیدواژه ها:

اختلال بیش فعالی/نقص توجه ، تنظیم هیجان ، هیجانات مخرب ، کودک ۷ تا ۸ ساله ، محیط روستایی ، مدیریت رفتار ، مداخله مدرسه محور