تحلیل تاثیر طراحی انسان محور بر ارتقای کیفیت فضاهای عمومی شهری

فضاهای عمومی شهری به عنوان بستر اصلی تعاملات اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی، نقش بی بدیلی در ارتقای کیفیت زندگی شهروندان ایفا می کنند. در دهه های اخیر، با تسلط رویکردهای خودرومحور و کمی گرا در توسعه شهری، کیفیت این فضاها دچار افت شدیدی شده و نیازهای بنیادین انسانی به حاشیه رانده شده است. مقاله حاضر با هدف تحلیل تاثیر طراحی انسان محور بر ارتقای کیفیت فضاهای عمومی شهری تدوین شده است. روش تحقیق در این مطالعه، توصیفی-تحلیلی بوده و گردآوری اطلاعات با استفاده از مطالعات کتابخانه ای و اسنادی انجام گرفته است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که کاربست اصول طراحی انسان محور، از طریق تمرکز بر مقیاس انسانی، نفوذپذیری، ایمنی، امنیت، و خوانایی، می تواند به طور معناداری سرزندگی و پویایی فضاهای شهری را افزایش دهد. همچنین، توجه به ابعاد ادراکی و روان شناختی کاربران، حس تعلق به مکان را تقویت کرده و مشارکت مدنی را توسعه می بخشد. در نهایت، راهبردها و سیاست های عملیاتی جهت گذار از طراحی کالبدگرا به طراحی انسان محور ارائه شده است تا برنامه ریزان و طراحان شهری بتوانند با بهره گیری از آن ها، فضاهایی پاسخگو، منعطف و پایدار خلق نمایند.

کلیدواژه ها:

طراحی انسان محور ، فضاهای عمومی شهری ، کیفیت محیطی ، سرزندگی شهری ، حس تعلق به مکان ، توسعه پایدار شهری.