پیش بینی شادکامی بر اساس احساس پیوستگی در نوجوانان

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی شادکامی بر اساس احساس پیوستگی در نوجوانان انجام شد. این پژوهش از لحاظ هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه نوجوانان دختر مشغول به تحصیل در دوره متوسطه اول شهر سردشت بودند که تعداد آن ها ۲۸۹۲ بود. به منظور انتخاب نمونه تحقیق از روش تصادفی خوشه ای چند مرحله ای استفاده شد که طبق جدول مورگان حجم نمونه ۳۳۹ نفر می باشد. ابزار استفاده شده در این پژوهش عبارت بودند از: پرسشنامه شادکامی آرگایل و هیلس (۱۹۸۹) و پرسشنامه احساس پیوستگی آنتونوسکی (۱۹۸۷). برای بررسی فرضیه های پژوهش از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه با استفاده از نرم افزار SPSS۲۶ استفاده شد. بر اساس یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت: بین احساس پیوستگی(قابل درک بودن، کنترل پذیری، معنی دار بود) آن با شادکامی رابطه منفی و معنی داری در سطح ۱ درصد وجود دارد و قابل درک بودن با ضریب بتای ۲۹۴/۰ و کنترل پذیری با ضریب بتای ۳۵۱/۰ شادکامی دانش آموزان را تبیین می کند، اما معنی دار بودن در شادکامی دانش آموزان نقش ندارد.

کلیدواژه ها:

حساس پیوستگی ، شادکامی ، نوجوانان