مروری بر نقش مهارت های ارتباطی و هوش هیجانی درمانگران

مهارت های ارتباطی و هوش هیجانی (EI) از مولفه های کلیدی اثربخشی روان درمانی محسوب می شوند. این مقاله مروری با هدف بررسی نقش این دو سازه در فرآیند درمان، مبانی نظری، یافته های تجربی، چالش ها و پیشنهادهای کاربردی را تحلیل می کند.رابطه درمانی به عنوان عامل pantheoretical، تا حدود ۳۰ درصد واریانس نتایج درمانی را توضیح می دهد (Horvath et al., ۲۰۱۱). درمانگران با سطوح بالاتر EI و مهارت های ارتباطی قوی (گوش دادن فعال، همدلی، مدیریت ruptures و ارتباطات کلامی-غیرکلامی) قادر به ایجاد اتحاد درمانی محکم تر، کاهش نرخ ترک درمان و بهبود علائم بالینی هستند. مدل های EI سالووی و مایر (۱۹۹۰) و گلمن (۱۹۹۵) نشان می دهند که خودآگاهی، خودتنظیمی و همدلی پایه ای برای اجرای موثر مهارت های ارتباطی فراهم می کنند و تعامل synergistic این دو سازه، mediator مهمی در outcomes درمانی است (Kaplowitz et al., ۲۰۱۲; Zilcha-Mano et al., ۲۰۱۸).مرور بر مطالعات بین المللی و ایرانی (مانند پژوهش های دانشگاه علوم پزشکی تهران و علامه طباطبایی) همگرایی قابل توجهی را نشان می دهد؛ با این حال، کمبود آموزش سیستماتیک در برنامه های دانشگاهی و عوامل فرهنگی (مانند stigma و سلسله مراتب قدرت) چالش های مهمی در ایران ایجاد کرده است.پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی مبتنی بر شایستگی، سوپرویژن مبتنی بر EI و آموزش مداوم یکپارچه با استفاده از روش های experiential و فناوری اجرا شود. در نهایت، تقویت این شایستگی ها نه تنها اثربخشی بالینی را افزایش می دهد بلکه یک ضرورت اخلاقی و حرفه ای برای ارتقای کیفیت خدمات سلامت روان در ایران است

کلیدواژه ها:

مهارت های ارتباطی ، هوش هیجانی ، رابطه درمانی ، آموزش درمانگران ، روان درمانی ، ایران