چارچوب مهندسی- مدیریتی شهرداری برای انطباق و ادغام فناوری های معماری بومی در پژوه های توسعه پایدار شهری

توسعه شهری پایدار نیازمند رویکردهایی است که ضمن پاسخگویی به نیازهای معاصر، از ظرفیت های بومی و میراث فرهنگی غنی نیز بهره مند شوند. معماری بومی، با تکیه بر دانش سنتی، مصالح محلی و سازگاری با اقلیم، پتانسیل قابل توجهی برای ارتقای پایداری زیست محیطی، اقتصادی و اجتماعی در پروژه های عمرانی دارد. با این حال، انطباق و ادغام این فناوری ها و رویکردها با استانداردهای ساخت و ساز مدرن و الزامات توسعه شهری امروز، مستلزم یک چارچوب منسجم مهندسی-مدیریتی است. این پژوهش به تدوین چنین چارچوبی برای شهرداری ها می پردازد. این چارچوب شامل سه مولفه اصلی است: ۱) شناسایی و مستندسازی: گردآوری و تحلیل دانش فنی، مصالح، و الگوهای طراحی معماری بومی مرتبط با هر منطقه، ۲) انطباق و استانداردسازی: توسعه روش ها و استانداردهای مهندسی برای سازگارسازی فناوری های بومی با الزامات عملکردی (سازه ای، حرارتی، زیست محیطی) و مقررات ساختمانی معاصر، و ۳) ادغام و ترویج: طراحی مکانیسم های مدیریتی، تشویقی و قانونی برای هدایت و تسهیل استفاده از معماری بومی در پروژه های توسعه شهری، از جمله پروژه های نوسازی و ساخت وساز جدید. با اجرای این چارچوب، شهرداری ها می توانند ضمن حفظ هویت فرهنگی و ارتقای پایداری، کیفیت فضاهای شهری را نیز بهبود بخشیده و از منابع محلی به شیوه ای کارآمدتر و مسئولانه تر استفاده نمایند.