خوانش سنت از اقلیم در منطقه مسکونی بندرعباس ۱۳۴۰ لغایت ۱۳۷۰

اقلیم به عنوان یکی از مهم ترین عوامل شکل دهنده به معماری و شهرسازی در مناطق گرم و مرطوب جنوب ایران، همواره نقش تعیین کننده ای در سازمان فضایی سکونتگاه های انسانی داشته است. شهر بندرعباس به دلیل قرارگیری در سواحل خلیج فارس و برخورداری از شرایط آب وهوایی گرم و مرطوب، نمونه ای شاخص از تعامل میان انسان، محیط و معماری بومی به شمار می رود. پژوهش حاضر با هدف بررسی نحوه بازتاب شرایط اقلیمی در ساختار مسکن و بافت شهری بندرعباس طی سال های ۱۳۴۰ تا ۱۳۷۰ انجام شده است. در این مطالعه، عناصر کالبدی و فضایی نظیر ساختار فضایی خانه ها، بادگیرها، کوچه های باریک، دیوارهای مرتفع و مصالح بومی مورد تحلیل قرار گرفته اند. همچنین تاثیر ورود مدرنیته، مصالح نوین و الگوهای جدید ساخت وساز بر گسست میان سنت و اقلیم مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان می دهد که معماری سنتی بندرعباس مبتنی بر اصول سازگاری اقلیمی شکل گرفته بود، اما توسعه شهری و ورود فناوری های نوین ساختمانی موجب کاهش تدریجی این انطباق و بروز چالش های زیست پذیری در محیط مسکونی شده است.

کلیدواژه ها:

سنت ، اقلیم ، منطقه سکونت گاهی ، ساختار ، بندرعباس