ارزیابی تطبیقی اختیارات داور در صدور دستور موقت: مطالعه موردی قانون داوری تجاری بین المللی ایران

این تحقیق با رویکردی تطبیقی، به ارزیابی اختیارات داور در صدور دستور موقت در قانون داوری تجاری بین المللی ایران می پردازد. دستورات موقت به عنوان یکی از کارآمدترین ابزارهای حمایتی در فرآیند داوری، نقشی اساسی در حفظ وضعیت موجود و جلوگیری از ورود خسارات جبران ناپذیر ایفا می کنند. در این پژوهش، ضمن بررسی مفاد قانون داوری ایران، این اختیارات با معیارهای بین المللی و رویکردهای موجود در قوانین داوری سایر کشورها مقایسه شده و نقاط قوت و ضعف قانون ایران در این زمینه مشخص می گردد. هدف اصلی، ارائه تحلیلی جامع از وضعیت موجود و پیشنهاداتی برای بهبود و روزآمدسازی قانون داوری ایران در حوزه دستورات موقت است.به این ترتیب خلا بزرگی بر سر راه استفاده کنندگان از نهاد داوری به وجود آمده است. در این تحقیق محقق تلاش نموده تا ضرورت های وجود این نهاد، آسیب های آن را بیان نماید و به بیان راه های برون رفت از آسیب های موجود با الهام از حقوق خارجی بپردازد.

کلیدواژه ها:

رویکرد تطبیقی ، داوری ، دستور موقت ، حقوق ایران.