تاب آوری زیرساخت های شهری در شرایط تهاجم (حمله) با تاکید بر نقش سازمان های مردم نهاد (NGOs) در مدیریت پدافند غیرعامل؛ مطالعه موردی: شهر ورامین

زیرساخت های شهری به عنوان ستون فقرات عملکردی شهرها، در شرایط تهاجم و بحران های انسان ساخت، آسیب پذیرترین بخش کالبد شهری محسوب می شوند؛ از این رو پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش سازمان های مردم نهاد (NGOs) بعنوان بازوی شبکه نرم در ارتقای تاب آوری زیرساخت های سخت و تحلیل جایگاه مدیریت سرمایه گذاری در تحقق پدافند غیرعامل در شهر ورامین انجام شده است. این تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی-تحلیلی با رویکرد آمیخته (کمی و کیفی) است که در آن داده های پژوهش از طریق مطالعات کتابخانه ای، چک لیست های کالبدی و پرسشنامه های محقق ساخته از میان خبرگان شهری و فعالان سمن های شهر ورامین گردآوری و با استفاده از روش تحلیل محتوا و مدل سازی مفهومی واکاوی شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که تاب آوری زیرساخت های ورامین در شرایط تهاجم، بیش از آنکه وابسته به استحکامات فیزیکی صرف باشد، متاثر از مولفه «پایداری عملکردی» است. نتایج حاکی از آن است که سمن های محلی با برخورداری از سرمایه اجتماعی بالا، توانمندی قابل توجهی در لایه پشتیبانی و تدارکات دارند، هرچند در بخش رصد هوشمند آسیب پذیری ها نیازمند تقویت دانش فنی هستند؛ همچنین مشخص گردید که مدیریت سرمایه گذاری شهرداری به عنوان نقطه ثقل، می تواند با تعریف پروژه های دومنظوره، شکاف منابع مالی در تجهیز زیرساخت های پدافندی را پوشش دهد. در نهایت، این پژوهش نتیجه می گیرد که گذار از پدافند کالبد-محور به سمت پدافند جامعه-محور در شهر ورامین، مستلزم ایجاد یک پیوند ساختاری میان کالبد ایمن، شبکه انسانی داوطلب و جریان سرمایه گذاری هوشمند است که در آن واگذاری مدیریت بهره برداری از فضاهای امن به نهادهای مدنی، کلید تداوم زیست شهری در شرایط تهاجم خواهد بود.

کلیدواژه ها:

تاب آوری زیرساختی ، پدافند غیرعامل جامعه محور ، سازمان های مردم نهاد (NGOs) ، مدیریت سرمایه گذاری شهری ، شهر ورامین.