رابطه تمایزیافتگی خود با انعطاف پذیری شناختی مادران دارای فرزند دانش آموز در مدارس هیئت امنایی

هدف پژوهش حاضر تعیین رابطه تمایزیافتگی خود با انعطاف پذیری شناختی مادران دارای فرزند دانش آموز در مدارس هیئت امنایی ناحیه یک شهر خرم آباد بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و جامعه آماری شامل تمام مادران دانش آموزان مقطع ابتدایی در سال تحصیلی ۱۴۰۰-۱۳۹۹ بود. حجم نمونه ۱۱۶ نفر بر اساس فرمول گرین (۱۹۹۱) و با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تمایزیافتگی خود (اسکورن و فریدلندر، ۱۹۹۸) و پرسشنامه انعطاف پذیری شناختی (دنیس و واندروال، ۲۰۱۰) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شد. یافته ها نشان داد که بین تمایزیافتگی خود و انعطاف پذیری شناختی مادران رابطه منفی و معنادار وجود دارد (۰(۰/۵۱۴- = r و ۰/۰۰۱ > P).همچنین مولفه های واکنش هیجانی و جایگاه من توانستند انعطاف پذیری شناختی را به صورت منفی پیش بینی کنند (۰/۰۵ > P)نتیجه گیری می شود که افزایش تمایزیافتگی خود به ویژه در ابعاد واکنش هیجانی و جایگاه من، با کاهش انعطاف پذیری شناختی مادران همراه است. این یافته بر خلاف فرضیه اولیه پژوهش، نشان دهنده رابطه معکوس این دو متغیر در نمونه مورد مطالعه است‎.‎

کلیدواژه ها:

تمایزیافتگی خود ، انعطاف پذیری شناختی ، مادران ، واکنش هیجانی ، جایگاه من