تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر رفتارهای نافرمانی و خودتنظیمی دانش آموزان پایه سوم دبستان‎ ‎شهر مشهد

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر کاهش رفتارهای نافرمانی مقابله ای و بهبود خودتنظیمی دانش آموزان دبستانی انجام می شود. رفتارهای نافرمانی مقابله ای و ضعف در خودتنظیمی از جمله مسائل مهم رفتاری و هیجانی در دوره کودکی هستند که می توانند پیامدهای نامطلوبی در عملکرد تحصیلی، روابط اجتماعی و سازگاری فردی دانش آموزان ایجاد کنند. از سوی دیگر، آموزش مهارت های زندگی به عنوان یکی از مداخلات موثر در محیط های آموزشی، می تواند در ارتقای توانایی های شناختی، هیجانی و رفتاری کودکان نقش مهمی ایفا کند. بر این اساس، پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پایه چهارم دبستان شهر … در سال تحصیلی …-… خواهد بود که از میان آنان ۴۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و سپس به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین می شوند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل خرده مقیاس نافرمانی مقابله ای پرسشنامه نشانه های رفتاری کودک نسخه چهارم‎ (CSI-۴) ‎و پرسشنامه خودتنظیمی‎ (SRQ) ‎است. در این پژوهش، گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت آموزش مهارت های زندگی قرار می گیرد، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نخواهد کرد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از شاخص های آمار توصیفی و آزمون تحلیل کوواریانس با استفاده از نرم افزار‎ SPSS ‎استفاده خواهد شد. انتظار می رود یافته های این پژوهش بتواند شواهدی علمی درباره اثربخشی آموزش مهارت های زندگی در کاهش مشکلات رفتاری و ارتقای خودتنظیمی دانش آموزان فراهم آورد و زمینه ای برای بهره گیری بیشتر از این آموزش ها در محیط های آموزشی و تربیتی ایجاد کند‎.‎

کلیدواژه ها:

آموزش مهارت های زندگی ، نافرمانی مقابله ای ، خودتنظیمی ، دانش آموزان دبستان