واکاوی رابطه میان بازی های کودکانه و رشد شناختی: رویکردی به پرورش تخیل

بازی به عنوان طبیعی ترین فعالیت دوران کودکی، نقشی محوری در رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی کودکان ایفا می کند. این مقاله با هدف واکاوی رابطه میان بازی های کودکانه و رشد شناختی و بررسی نقش تخیل به عنوان پیوند دهنده این دو حوزه، تدوین شده است. روش پژوهش حاضر، مروری تحلیلی بر مبانی نظری و شواهد تجربی از منابع علمی معتبر داخلی و خارجی است. یافته ها نشان می دهد که بازی های نمادین و ساختاریافته از طریق مکانیسم های عصبی-روانی مانند انعطاف پذیری عصبی و تقویت عملکردهای اجرایی، بر توسعه تخیل و هوش تاثیر مستقیم دارند. تخیل با ایجاد «دوری جویی شناختی» به کودک اجازه می دهد تا فراتر از واقعیت ملموس فکر کند و راه حل های خلاقانه بیابد. همچنین، شواهد پژوهشی حاکی از همبستگی مثبت بین مشارکت در بازی های هدفمند و بهبود شاخص های هوش‎ (IQ) ‎و هوش هیجانی‎ (EQ) ‎است. این مطالعه نتیجه می گیرد که بازی نه تنها سرگرمی، بلکه ابزاری استراتژیک برای پرورش مهارت های پیچیده شناختی است. پیشنهاد می شود معلمان و والدین با طراحی محیط های بازی محور غنی و مشارکت فعال در بازی های کودک، به حداکثر رساندن پتانسیل های رشدی کودکان بپردازند‎.‎

کلیدواژه ها:

بازی کودکانه ، رشد شناختی ، تخیل ، عملکردهای اجرایی ، هوش هیجانی ، انعطاف پذیری عصبی