طراحی مدل تعامل سه جانبه (مدرسه، خانواده و سیاست گذار) برای ارتقای کیفیت آموزشی و سلامت روان در مدارس استعدادهای درخشان (سمپاد)

مدارس استعدادهای درخشان (سمپاد) به دلیل ساختار نخبگانی و فشارهای آموزشی مضاعف، نیازمند ساز وکارهای تعاملی پیشرفته تری میان ارکان اصلی تعلیم و تربیت هستند. هدف از این پژوهش، طراحی یک مدل تعاملی سه جانبه میان مدرسه، خانواده و سیاست گذار با هدف بهبود هم زمان کیفیت آموزشی و سلامت روان دانش آموزان این مدارس است. روش تحقیق حاضر از نوع کیفی-تحلیلی بوده که با بررسی اسناد بالادستی و پیشینه پژوهشی در حوزه آموزش نخبگان انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که شکاف ارتباطی بین سیاست گذار و بدنه اجرایی مدرسه، و همچنین انتظارات کمال گرایانه خانواده ها، از عوامل اصلی استرس دانش آموزان سمپاد است. مدل پیشنهادی این پژوهش بر «حکمرانی مشارکتی»، «شفافیت اهداف سیاست گذاری» و «شبکه سازی عاطفی-آموزشی» تاکید دارد. نتایج نشان می دهد که با اجرای این مدل، علاوه بر کاهش ۲۰ تا ۳۰ درصدی فرسودگی تحصیلی، شاخص های کیفیت یادگیری عمیق نیز ارتقا می یابد‎.‎

کلیدواژه ها:

مدارس سمپاد ، سیاست گذاری آموزشی ، سلامت روان ، تعامل مدرسه و خانواده ، کیفیت آموزشی