واکاوی نقش الگوپذیری و محیط در تربیت اخلاقی-اسلامی نسل جدید

این پژوهش با هدف واکاوی نقش روش های غیرمستقیم، به ویژه «الگوپذیری» و «محیط سازی»، در تربیت اخلاقی-اسلامی نسل جدید انجام شده است. با توجه به تحولات سریع فرهنگی و فناوری، روش های مستقیم تربیتی کارایی خود را تا حد زیادی از دست داده اند. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی با مراجعه به منابع کتابخانه ای و روان شناسی تربیتی است. یافته ها نشان می دهد که الگوپذیری از طریق مکانیسم های توجه، نگهداری و انگیزش در یادگیری اجتماعی، نقش حیاتی در درونی سازی ارزش ها دارد. همچنین، طراحی محیط های عاطفی امن در خانواده، فرهنگ سازی مشارکتی در مدرسه و مهندسی محیط دیجیتال سالم، از عوامل کلیدی در کاهش شکاف بین نسلی و تقویت تعهدات اخلاقی هستند. این مطالعه پیشنهاد می کند که مربیان و والدین با خودسازی و ایجاد هماهنگی میان رفتار و گفتار، و همچنین مدیریت هوشمندانه رسانه ها، بتوانند نسل ای متعهد و مسئولیت پذیر پرورش دهند‎.‎

کلیدواژه ها:

تربیت اخلاقی ، الگوپذیری ، محیط سازی ، نسل جدید ، تربیت اسلامی ، روان شناسی تربیتی