تحلیل راهبردی بازآفرینی پایدار در بافت تاریخی محله راه ری قزوین

محلات تاریخی شهری به رغم برخورداری از ارزش های هویتی و فرهنگی، غالبا با ناکارآمدی هایی مواجه اند که تداوم سکونت پذیری آن ها را با چالش روبه رو می سازد. پژوهش حاضر با هدف تدوین چارچوبی راهبردی برای بازآفرینی پایدار محله تاریخی راه ری در شهر قزوین انجام شده است. این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از حیث روش، کمی-تحلیلی است. در مرحله نخست، مدل مفهومی پژوهش در پنج بعد اقتصادی، اجتماعی-فرهنگی، کالبدی، زیست محیطی و مدیریتی تدوین گردید. در مرحله بعد، با بهره گیری از ماتریس SWOT، عوامل داخلی و خارجی موثر بر وضعیت محله شناسایی و امتیازدهی شد که امتیاز نهایی عوامل داخلی و خارجی پایین تر از حد نرمال ۲.۵ بوده و بیانگر وضعیت نامطلوب محله در مواجهه با تهدیدهای بیرونی و ضعف های درونی است؛ از این رو، موقعیت راهبردی محدوده در ناحیه تدافعی قرار گرفت. سپس با استفاده از ماتریس برنامه ریزی استراتژیک کمی (QSPM)، راهبردهای پیشنهادی اولویت بندی شدند و مهم ترین آن ها کاهش آسیب پذیری اقتصادی از طریق تقویت اقتصاد خرد محله محور و بهره برداری تدریجی از ظرفیت گردشگری تاریخی بود. نتایج پژوهش تاکید می کند که بازآفرینی پایدار در محلات تاریخی مستلزم رویکردی یکپارچه و چندبعدی است که ضمن کنترل تهدیدهای بیرونی و کاهش ضعف های ساختاری، بر تقویت ظرفیت های درونی و مشارکت محلی تمرکز داشته باشد.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی پایدار شهری ، بافت های تاریخی ، تحلیل راهبردی ، محله راه ری قزوین