روان شناسی محیط و نقش آن در طراحی فضاهای داخلی

روانشناسی محیط به عنوان یکی از حوزه های میان رشته ای در پیوند میان معماری، طراحی داخلی و علوم رفتاری، به مطالعه رابطه متقابل انسان و محیط های ساخته شده می پردازد و تلاش می کند اثرات کالبد فضا بر ادراک، احساسات، رفتار و کیفیت زیست کاربران را تبیین نماید. در معماری معاصر، فضا دیگر صرفا به عنوان یک ظرف فیزیکی یا ساختار عملکردی تلقی نمی شود، بلکه به مثابه پدیده ای ادراکی و تجربه محور در نظر گرفته می شود که معنا، هویت و احساس تعلق را در ذهن انسان شکل می دهد. از این منظر، طراحی فضاهای داخلی نیازمند توجه به ابعاد روانشناختی و پدیدارشناختی محیط است؛ چراکه انسان بخش عمده ای از زندگی روزمره خود را در محیط های داخلی همچون خانه، محل کار، مراکز آموزشی سپری می کند و کیفیت این فضاها تاثیر مستقیمی بر سلامت روان، کارایی و رضایت او دارد. این مقاله با بررسی مبانی نظری روانشناسی محیط و تحلیل کاربرد آن در معماری داخلی، بر ضرورت تلفیق دانش روانشناختی با اصول طراحی فضا تاکید دارد و نشان می دهد که بهره گیری از این رویکرد می تواند به خلق فضاهایی معناگرا، کارآمد و ارتقادهنده کیفیت زندگی منجر شود. (علیرضا عینی فر،۵۰:۱۳۸۰).

کلیدواژه ها:

روان شناسی محیط ، طراحی داخلی ، فضاهای داخلی ، رفتار انسان ، ادراک