تبیین استرس والدگری بر پایه سبک فرزندپروری سهل گیر با تاکید بر نقش میانجی تنظیم هیجان در مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم شهر تهران

پژوهش حاضر با هدف تبیین استرس والدگری بر پایه سبک فرزندپروری سهل گیر با تاکید بر نقش میانجی تنظیم هیجان در مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم شهر تهران انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی مادران دارای کودک مبتلا به اختلال طیف اتیسم شهر تهران بود که نمونه پژوهش با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه استرس والدگری، پرسشنامه سبک های فرزندپروری بامریند (بعد سهل گیر) و پرسشنامه تنظیم هیجان گردآوری شد. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری انجام گرفت. نتایج نشان داد بین سبک فرزندپروری سهل گیر و استرس والدگری رابطه مثبت و معنادار وجود دارد (r=۰/۴۶۷، P<۰/۰۰۱). همچنین، تنظیم هیجان با استرس والدگری (r=-۰/۵۸۹، P<۰/۰۰۱) و سبک فرزندپروری سهل گیر (r=-۰/۴۲۱، P<۰/۰۰۱) رابطه منفی و معناداری داشت. یافته های مدل ساختاری نیز نشان داد سبک فرزندپروری سهل گیر اثر مستقیم و مثبت بر استرس والدگری (β=۰/۳۴۴، t=۶/۲۴۱) و اثر مستقیم و منفی بر تنظیم هیجان (β=-۰/۵۱۴، t=۱۳/۲۴۶) دارد. همچنین تنظیم هیجان اثر مستقیم و منفی بر استرس والدگری نشان داد (β=-۰/۳۶۰، t=۶/۷۰۹) و نقش میانجی آن در رابطه بین سبک فرزندپروری سهل گیر و استرس والدگری تایید شد. بر این اساس، استفاده بیشتر از سبک فرزندپروری سهل گیر با کاهش توانایی تنظیم هیجان و افزایش استرس والدگری همراه است. بنابراین، آموزش سبک های فرزندپروری کارآمد و تقویت مهارت های تنظیم هیجان می تواند به کاهش استرس والدگری در مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم کمک کند.

کلیدواژه ها:

استرس والدگری ، سبک فرزندپروری سهل گیر ، تنظیم هیجان ، اختلال طیف اتیسم ، مادران.