بررسی نقش میانجی تنظیم هیجان در رابطه بین سبک فرزندپروری خودکامه و استرس والدگری در مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم شهر تهران

هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش میانجی تنظیم هیجان در رابطه بین سبک فرزندپروری خودکامه و استرس والدگری در مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم شهر تهران بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی، از نظر روش گردآوری داده ها توصیفی-همبستگی و از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم مراجعه کننده به مراکز منتخب شهر تهران بود که از میان آنان ۱۲۲ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استرس والدگری، سبک فرزندپروری خودکامه و تنظیم هیجان گردآوری و با بهره گیری از نرم افزارهای SPSS و SmartPLS تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین سبک فرزندپروری خودکامه و استرس والدگری رابطه مثبت و معنادار (r=۰.۵۴۸, p<۰.۰۰۱)، بین تنظیم هیجان و استرس والدگری رابطه منفی و معنادار (r=-۰.۶۰۳, p<۰.۰۰۱) و بین سبک فرزندپروری خودکامه و تنظیم هیجان رابطه منفی و معنادار (r=-۰.۴۸۵, p<۰.۰۰۱) وجود دارد. همچنین، نتایج مدل ساختاری نشان داد سبک فرزندپروری خودکامه اثر مستقیم و مثبت بر استرس والدگری (β=۰.۳۸۵, t=۷.۱۵۶) و اثر مستقیم و منفی بر تنظیم هیجان (β=-۰.۵۲۶, t=۱۳.۶۳۹) دارد. افزون بر این، تنظیم هیجان نیز اثر مستقیم و منفی بر استرس والدگری (β=-۰.۳۳۵, t=۶.۶۰۶) داشت و نقش میانجی آن در رابطه بین سبک فرزندپروری خودکامه و استرس والدگری تایید شد. بر این اساس، کاهش استفاده از شیوه های فرزندپروری خودکامه و تقویت مهارت های تنظیم هیجان می تواند به کاهش استرس والدگری در مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم کمک کند و زمینه را برای طراحی مداخلات آموزشی و روان شناختی موثر در این گروه فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

استرس والدگری ، سبک فرزندپروری خودکامه ، تنظیم هیجان ، اختلال طیف اتیسم ، مادران.