پیش بینی استرس والدگری براساس سبک فرزندپروری اقتداری با نقش میانجی تنظیم هیجان در مادران کودکان مبتلا به اختلال اتیسم شهر تهران

هدف از پژوهش حاضر، پیش بینی استرس والدگری بر اساس سبک فرزندپروری اقتداری با نقش میانجی تنظیم هیجان در مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم شهر تهران بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی از نوع همبستگی با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم مراجعه کننده به مراکز تخصصی شهر تهران بود که ۱۲۲ نفر از آنان به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه استرس والدگری، پرسشنامه سبک های فرزندپروری بامریند و پرسشنامه تنظیم هیجان بود. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و SmartPLS تحلیل شدند. یافته ها نشان داد بین سبک فرزندپروری اقتداری و استرس والدگری رابطه منفی و معنادار، بین تنظیم هیجان و استرس والدگری رابطه منفی و معنادار و بین سبک فرزندپروری اقتداری و تنظیم هیجان رابطه مثبت و معنادار وجود دارد (۰۱/۰>P). همچنین نتایج مدل ساختاری نشان داد سبک فرزندپروری اقتداری اثر مستقیم و معناداری بر تنظیم هیجان (β=۰.۵۲۶) و استرس والدگری (β=-۰.۳۸۱) دارد و تنظیم هیجان نیز اثر مستقیم و معناداری بر استرس والدگری (β=-۰.۳۳۷) نشان داد. علاوه بر این، نقش میانجی تنظیم هیجان در رابطه بین سبک فرزندپروری اقتداری و استرس والدگری تایید شد. در مجموع، نتایج بیانگر آن است که استفاده از سبک فرزندپروری اقتداری با تقویت توانایی تنظیم هیجان، می تواند به کاهش استرس والدگری در مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم کمک کند. این یافته ها بر ضرورت طراحی برنامه های آموزشی و مداخلات روان شناختی با هدف ارتقای سبک های فرزندپروری سازگارانه و مهارت های تنظیم هیجان در این مادران تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

استرس والدگری ، سبک فرزندپروری اقتداری ، تنظیم هیجان ، اختلال طیف اتیسم ، مادران.