بازخوانی ظرفیت های نظارتی قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران در پرتو الزامات حکمرانی مطلوب

حکمرانی مطلوب یا حکمرانی خوب، به عنوان یکی از مفاهیم بنیادین در ادبیات سیاست گذاری عمومی و مدیریت کلان در دهه های اخیر، جایگاه برجسته ای در گفتمان های علمی و اجرایی یافته است. مقاله حاضر با رویکردی توصیفی–تحلیلی، در پی واکاوی و تبیین ظرفیت های نظارتی قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران در راستای تحقق حکمرانی مطلوب است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که نظارت، به مثابه یکی از ارکان اساسی ساختار قدرت و تضمین کننده شفافیت، پاسخگویی و کارآمدی، نقشی بنیادین در تحقق معیارهای حکمرانی مطلوب ایفا می کند. در نظام حقوقی ایران، نهادهای متعدد نظارتی با پشتوانه قانون اساسی طراحی شده اند که در صورت اجرای صحیح و اثربخش، می توانند بستر تحقق شاخص های حکمرانی خوب را فراهم سازند. با این حال، فاصله ای معنادار میان ظرفیت های پیش بینی شده در قانون و تحقق عینی الگوی مطلوب حکمرانی آن گونه که در ادبیات بین المللی تعریف شده است در کشور مشاهده می شود؛ امری که لزوم بازاندیشی در کارکردهای نهادی و ارتقاء نظام نظارت را دوچندان می سازد.

کلیدواژه ها:

حکمرانی مطلوب ، نظام نظارت ، شفافیت ، پاسخگویی ، قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران