خستگی دیجیتال و کاهش درگیری یادگیری دانش آموزان در محیط های آموزشی مجازی ایران

گسترش محیط های آموزشی مجازی در ایران، میزان مواجهه دانش آموزان با سامانه های دیجیتال، پیام رسان های آموزشی، کلاس های آنلاین، تکالیف الکترونیکی، ویدئوهای آموزشی و ارتباطات مبتنی بر صفحه نمایش را افزایش داده است. این تحول می تواند انعطاف پذیری، تداوم آموزش، دسترسی به منابع متنوع و شکل های تازه ای از تعامل را فراهم کند؛ اما استفاده طولانی، بی ساختار و نامتناسب از فناوری می تواند به خستگی دیجیتال منجر شود. خستگی دیجیتال حالتی از فرسودگی شناختی، هیجانی، جسمانی و انگیزشی است که در اثر درگیری مداوم با یادگیری فناورانه شکل می گیرد. مقاله حاضر با روش مروری تحلیلی روایتی و با تکیه بر ادبیات تکنواسترس، خستگی تکنولوژیکی، درگیری تحصیلی آنلاین، خستگی یادگیری الکترونیکی، سلامت روان دیجیتال و آموزش مجازی در ایران، رابطه خستگی دیجیتال و کاهش درگیری یادگیری دانش آموزان را بررسی می کند. یافته های تحلیلی نشان می دهد خستگی دیجیتال از طریق کاهش تمرکز، افت انگیزه، فرسودگی هیجانی، حضور منفعل، اجتناب از مشارکت، ضعف خودتنظیمی و تضعیف تعامل معلم دانش آموز، درگیری یادگیری را کاهش می دهد. در زمینه ایران، مشکلات زیرساختی، نابرابری دسترسی، اینترنت ناپایدار، تعدد بسترهای آموزشی، فشار خانواده و آمادگی ناکافی معلمان برای آموزش آنلاین، این مسئله را تشدید می کند.واژگان کلیدی: خستگی دیجیتال، درگیری یادگیری، دانش آموزان، آموزش مجازی، ایران، تکنواسترس، سلامت روان دیجیتال