فرسودگی تصمیم گیری دیجیتال دانش آموزان در انتخاب، تمرکز و یادگیری مدرسه ای

گسترش زیست آموزشی دیجیتال، اگرچه فرصت های مهمی برای دسترسی، انعطاف پذیری و تنوع منابع یادگیری فراهم کرده است، هم زمان دانش آموزان را در معرض انبوهی از انتخاب های ریز و پی درپی قرار داده است؛ انتخاب میان پیام ها، اعلان ها، لینک ها، منابع، تکالیف، زمان پاسخ گویی، شیوه جست وجو، و حتی تشخیص اینکه کدام محرک را نادیده بگیرند و بر چه چیزی تمرکز کنند. مقاله حاضر با رویکرد مروری تحلیلی روایتی، مفهوم «فرسودگی تصمیم گیری دیجیتال» را در پیوند با یادگیری مدرسه ای بررسی می کند و نشان می دهد که این پدیده صرفا به حواس پرتی یا ضعف اراده دانش آموز فروکاسته نمی شود، بلکه حاصل برهم کنش بار شناختی، چندوظیفگی، طراحی محیط های دیجیتال، ضعف خودتنظیمی، فشارهای روانی و الگوهای ارتباطی مدرسه و خانواده است. تحلیل منابع فارسی و لاتین نشان می دهد که تراکم تصمیم های روزمره در محیط های آموزشی دیجیتال می تواند به افت کیفیت توجه، تصمیم گیری های عجولانه، فرسودگی روانی، کاهش پایداری در انجام تکلیف، افت درگیری یادگیری و تضعیف احساس شایستگی منجر شود. بر این اساس، مقاله بر ضرورت بازطراحی تکالیف، کاهش تراکم انتخاب های غیرضروری، آموزش خودتنظیمی دیجیتال، حمایت معلم در ساختاربخشی یادگیری و هماهنگی خانواده و مدرسه برای مدیریت زیست دیجیتال دانش آموزان تاکید می کند.واژگان کلیدی: فرسودگی تصمیم گیری دیجیتال، دانش آموزان، یادگیری مدرسه ای، خودتنظیمی، توجه، فناوری آموزشی