یادگیری مبتنی بر بازی های دیجیتال و نقش تربیتی معلم

یادگیری مبتنی بر بازی های دیجیتال رویکردی آموزشی است که از بازی های دیجیتال برای افزایش مشارکت، انگیزش، حل مسئله، همکاری و تجربه معنادار یادگیری استفاده می کند. در مدرسه دیجیتال، بازی ها می توانند محیط هایی تعاملی، دارای بازخورد فوری، چالش های مرحله ای، امکان آزمون و خطا و فرصت کاوش خلاقانه فراهم کنند؛ اما بازی دیجیتال به خودی خود یادگیری ایجاد نمی کند. اگر بازی ها بدون هدف آموزشی، هدایت معلم، پیوند با برنامه درسی، مدیریت زمان، نظارت اخلاقی و فعالیت های تاملی به کار روند، ممکن است به سرگرمی صرف، حواس پرتی، رقابت افراطی یا مصرف طولانی صفحه نمایش تبدیل شوند. مقاله حاضر با روش مروری تحلیلی روایتی و با تکیه بر ادبیات یادگیری مبتنی بر بازی، بازی های جدی، یادگیری سازنده گرا، انگیزش، نظریه خودتعیین گری، فناوری آموزشی و نقش راهبرانه معلم، جایگاه بازی های دیجیتال در یادگیری و نقش تربیتی معلم را بررسی می کند. یافته های تحلیلی نشان می دهد معلم در تبدیل بازی دیجیتال به تجربه یادگیری نقش محوری دارد؛ از انتخاب بازی مناسب و تعیین هدف گرفته تا آماده سازی دانش آموز، هدایت تعامل، مدیریت هیجان، تضمین عدالت، بازخورد و پیوند تجربه بازی با مفاهیم درسی و مهارت های اجتماعی هیجانی. مقاله نتیجه می گیرد بازی دیجیتال زمانی تربیتی است که معلم طراح، تسهیل گر و راهنمای اخلاقی فرایند یادگیری باشد.واژگان کلیدی: یادگیری مبتنی بر بازی دیجیتال، بازی آموزشی، نقش معلم، مشارکت دانش آموز، فناوری آموزشی، انگیزش، مدرسه دیجیتال