خلق موقعیت های یادگیری و تاثیر آن در بروز استعدادهای دانش آموزان

خلق موقعیت های یادگیری، در حقیقت هنر تبدیل فضای آموزشی از یک «محیط انتقال اطلاعات» به یک «زیست بوم تجربه» است. در مدل های سنتی، یادگیری اغلب به معنای پذیرش منفعلانه دانش از سوی معلم است، اما در رویکرد موقعیت محور، یادگیری زمانی رخ می دهد که دانش آموز در معرض یک مسئله، یک چالش یا یک تجربه ی واقعی قرار می گیرد که او را مجبور می کند برای رسیدن به پاسخ، تفکر کند، تجربه کند و حتی شکست بخورد. این موقعیت ها می توانند هر چیزی باشند؛ از یک بحث گروهی درباره یک مسئله اخلاقی گرفته تا اجرای یک پروژه عملی یا شبیه سازی یک وضعیت واقعی در دنیای بیرون. تفاوت بنیادین در اینجاست که در یک کلاس درس معمولی، دانش آموز می خواند که «چگونه باید عمل کرد»، اما در یک موقعیت یادگیری، او «در حال عمل کردن» است. این تغییر بنیادین در نحوه مواجهه با دانش، دقیقا همان نقطه ای است که بذر استعدادهای نهفته در وجود هر دانش آموز شروع به جوانه زدن می کند.ارتباط میان خلق این موقعیت ها و بروز استعدادها، در واقع رابطه «محرک» و «پاسخ» است. بسیاری از استعدادهای انسانی، به ویژه استعدادهای خلاق، تحلیلی و اجتماعی، در محیط های ایستا و حافظه محور هرگز خود را نشان نمی دهند؛ زیرا این استعدادها برای بروز، نیازمند بستری هستند که در آن بتوانند به چالش کشیده شوند. وقتی معلم به جای ارائه یک پاسخ آماده، یک «موقعیت باز» خلق می کند—مثلا به جای توضیح دادن قانون گرانش، دانش آموزان را در موقعیتی قرار می دهد که با اشیاء مختلف و در شرایط متفاوت، مفهوم سقوط را کشف کنند—در واقع در حال فعال کردن ایده های مختلف هوش در ذهن آن هاست. در چنین فضایی است که استعدادهای مختلف آشکار می شوند؛ کسی که توانایی تحلیل الگویی دارد، کسی که در سازماندهی گروهی مهارت است، و کسی که با نگاهی نوآورانه راهکارهای غیرمنتظره ای برای حل مسئله می یابد، همگی در محیط های سنتی شاید به عنوان دانش آموزانی «متوسط» شناخته می شدند، اما در موقعیت های یادگیری فعال، درخشش می کنند و توانمندی های واقعی خود را به نمایش می گذارند.

کلیدواژه ها:

توانایی ، هدف های آموزشی ، آموزش ، موقعیت