تحلیل تاریخی جامعه شناسی نابرابری اجتماعی در ایران

این پژوهش با هدف واکاوی تحولات تاریخی و ساختاری نابرابری های اجتماعی در ایران از دهه های اخیر تا کنون انجام شده است. مسئله اصلی، تعامل پیچیده میان متغیرهای کلان اقتصادی (به ویژه تورم)، سرمایه اجتماعی و دسترسی ناعادلانه به منابع آموزشی در بازتولید شکاف های طبقاتی است. روش تحقیق در این مطالعه، مروری-تحلیلی و مبتنی بر بررسی اسنادی و تحلیل داده های ثانویه است. یافته ها نشان می دهد که تورم در اقتصاد ایران دارای ماهیت سری های زمانی ساختاری است که به طور سیستماتیک بر درآمد طبقات پایین دست تاثیر منفی گذاشته و ضریب جینی را افزایش داده است. همچنین، کاهش سرمایه اجتماعی و ضعف در اعتماد نهادی، همبستگی مستقیمی با کاهش توسعه پایدار شهری و محلی داشته است. در عصر حاضر، ظهور فناوری های دیجیتال اگرچه فرصت های جدیدی ایجاد کرده، اما به دلیل شکاف عدالت آموزشی، منجر به بازتولید و تشدید نابرابری های فرصت های یادگیری شده است. این پژوهش نتیجه می گیرد که کاهش نابرابری نیازمند رویکردی چندبعدی است که همزمان بر ثبات اقتصادی، تقویت سرمایه اجتماعی و اصلاح ساختارهای آموزشی متمرکز باشد.

کلیدواژه ها:

نابرابری درآمدی ، تورم ساختاری ، سرمایه اجتماعی ، عدالت آموزشی ، توسعه پایدار