سیری در مطالعات چیستی فضاهای کار اشتراکی در ایران

پژوهش حاضر با رویکردی کیفی و تفسیری به واکاوی ماهیت و ساختار فضاهای کار اشتراکی در ایران می پردازد. در این مقاله، مفهوم «چیستی» فضا به منزله پرسشی هستی شناختی و اجتماعی در معماری در نظر گرفته شده است که به بررسی نسبت میان معنا، عملکرد و تجربه زیسته در فضای کار می پردازد. مساله اصلی، درک این است که فضاهای کار اشتراکی چگونه از ظرفی فیزیکی برای اشتراک منابع، به بسترهایی فرهنگی و اجتماعی برای بازتعریف روابط کاری، خلاقیت جمعی و شبکه سازی حرفه ای تبدیل می شوند. این پژوهش از روش داده بنیاد با خوانش برساخت گرایانه بهره می گیرد و داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساخت یافته، مشاهده های میدانی و تحلیل اسناد گردآوری شده است. تحلیل تطبیقی میان نمونه های ایرانی و غربی، امکان شناسایی تفاوت ها و هم پوشانی های معنایی، کارکردها و الگوهای فضایی را فراهم کرده است. یافته ها نشان می دهد که فضاهای کار اشتراکی در ایران، برخلاف بسیاری از نمونه های غربی که بر فردگرایی خلاق تاکید دارند، بیشتر بر تعاملات اجتماعی، حمایت متقابل و ایجاد حس تعلق متمرکزند. در عین حال، محدودیت های اقتصادی، ساختارهای نهادی و ارزش های فرهنگی در سامان دهی فضایی و کارکردی این فضاها نقشی تعیین کننده دارند. نتیجه این مطالعه نشان می دهد که درک ماهیت این گونه محیط های کاری زمینه ساز شناخت فضاهای کار اشتراکی برای تدوین چارچوبی تحلیلی در طراحی و مدیریت توسعه این گونه فضاهای کاری نوین در ایران را فراهم می آورد. این چارچوب می تواند نقش موثری در ارتقای کیفیت فضایی و پایداری اجتماعی محیط های کار ایفا کند.

کلیدواژه ها:

نقش معماری(نظام فضایی) ، فضای کار اشتراکی ، تعاملات اجتماعی ، چیستی