اثربخشی آموزش راهبردهای یادگیری تعاملی بر یادگیری خودراهبر، خودتنظیمی و ارزشگذاری تکالیف دانش آموزان

تحقیق حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش راهبردهای یادگیری تعاملی بر یادگیری خودراهبر، خودتنظیمی و ارزشگذاری تکالیف دانش آموزان پسر پایه ششم ابتدایی شهرستان بندر خمیر انجام شد. از نظر ماهیت داده های جمع آوری شده، جزو مطالعات کمی، از حیث هدف، جزو مطالعات کاربردی و از نظر شیوه، یک مطالعه نیمه تجربی طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری این پژوهش، شامل کلیه دانش آموزان پسر پایه ششم ابتدایی شهر بندر خمیر در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود.نمونه این پژوهش شامل ۴۰ نفر از جامعه می باشد. برای انتخاب نمونه ابتدا از بین ۶ مدرسه ابتدایی پسرانه شهر بندر خمیر ، به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای دو مرحله ای ابتدا یک مدرسه و سپس یک کلاس به صورت تصادفی انتخاب شد. از بین افراد به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش ۲۰ نفر و در گروه کنترل ۲۰ نفر قرار داده شدند. ابزار اندازه گیری سه پرسش نامه یادگیری خودراهبر فیشر و همکاران (۲۰۰۱)، پرسشنامه خودتنظیمی بوفارد و همکاران ( ۱۹۹۵) ،پرسشنامه ارزشگذاری تکالیف پینتریج، اسمیت، گارسیا و مکیچی (۱۹۹۱) و پروتکل آموزشی جیک ساو (۲۰۲۰) که در ۱۰ جلسه آموزشی با فراوانی هر هفته ۱ جلسه و هر جلسه ۹۰ دقیقه به گروه آزمودنی آزمایش آموزش داده شد.پس از تدوین فرضیات تحقیق،جهت تحلیل داده های تحقیق که توسط نرم افزار SPSS انجام پذیرفت، نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که استفاده از آموزش راهبردهای یادگیری تعاملی برای دانش آموزان به طور معناداری میزان یادگیری خودراهبر،خودتنظیمی و ارزشگذاری تکالیف در آنها را بهبود می بخشد و این تاثیرگذاری هم به صورت کلی و هم به صورت جزئی مورد تایید بوده است.باتوجه به یافته های تحقیق پیشنهاد می شود،استفاده از آموزش راهبردهای یادگیری تعاملی در کارگاه های آموزشی و تربیتی بیش از پیش مورد توجه معلمان، مربیان پرورشی و والدین قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش راهبردهای یادگیری تعاملی ، یادگیری خودراهبر ، خودتنظیمی ، ارزشگذاری تکالیف