یادگیری فعال رویکردی نوین در نظام های آموزشی

هدف از پژوهش حاضر تبیین جایگاه و نقش یادگیری فعال در ارتقای کیفیت نظام های آموزشی است. در سال های اخیر با توجه به تحولات گسترده در حوزه تعلیم و تربیت، توجه به روش های نوین آموزشی بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است. یادگیری فعال به عنوان یکی از رویکردهای مهم آموزشی، بر مشارکت فعال یادگیرندگان در فرایند یادگیری تاکید دارد و تلاش می کند یادگیری را از حالت منفعل و معلم محور به فرایندی پویا و یادگیرنده محور تبدیل کند. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش اجرا توصیفی تحلیلی است. داده های مورد نیاز پژوهش از طریق روش کتابخانه ای و با استفاده از مطالعه منابع علمی معتبر شامل کتاب ها، مقالات علمی و پژوهش های پیشین جمع آوری شده است. تجزیه و تحلیل داده ها نیز با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی انجام شده است. نتایج پژوهش نشان داد که یادگیری فعال می تواند موجب افزایش انگیزه تحصیلی، مشارکت بیشتر یادگیرندگان در فعالیت های آموزشی و بهبود عملکرد تحصیلی آنان شود. همچنین این رویکرد با ایجاد فرصت هایی برای بحث، تعامل، تحلیل و حل مسئله، زمینه تقویت مهارت هایی مانند تفکر انتقادی، خلاقیت و توانایی حل مسئله را فراهم می کند. با وجود مزایای متعدد یادگیری فعال، اجرای موثر آن نیازمند فراهم شدن شرایطی مانند آشنایی معلمان با روش های تدریس فعال، اصلاح شیوه های ارزشیابی آموزشی و ایجاد محیط های یادگیری تعاملی است. در مجموع می توان نتیجه گرفت که توجه به رویکرد یادگیری فعال می تواند نقش مهمی در ارتقای کیفیت آموزش و بهبود فرایند یاددهی یادگیری ایفا کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، روش های تدریس فعال ، کیفیت آموزش ، مشارکت یادگیرندگان ، انگیزه تحصیلی ، تفکر انتقادی