نقش هوش مصنوعی در ارتقای کیفیت آموزش و یادگیری در مدارس ابتدایی

با ظهور و گسترش سریع فناوری های نوین، نظام های آموزشی در آستانه ی تحولی بنیادین قرار گرفته اند. هدف از پژوهش حاضر، بازاندیشی در نقش معلم در عصر هوش مصنوعی و تبیین فرصت ها و چالش های پیش روی حرفه ی معلمی در این بستر نوین است. این تحقیق با روش توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و اسناد پژوهشی معتبر انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی نه به عنوان جایگزین، بلکه به عنوان یک ابزار کمکی قدرتمند، باعث تغییر پارادایم آموزشی از معلم محوری به سمت یادگیری شخصی سازی شده و دانش آموزمحور می گردد. در این میان، نقش معلم از انتقال دهنده ی صرف دانش به سمت تسهیل گری، مربی گری (کۆچینگ) و طراحی محیط های یادگیری هوشمند تغییر می یابد. نتایج تحلیل ها حاکی از آن است که معلمان برای حفظ کارآمدی خود، نیازمند ارتقای سواد هوش مصنوعی و تمرکز بر مهارت های نرم انسانی همچون تفکر انتقادی، اخلاق و همدلی هستند. در نهایت، پیشنهادهایی جهت بازنگری در برنامه های تربیت معلم و تدوین چارچوب های اخلاقی برای تعامل معلم و هوش مصنوعی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، نقش معلم ، بازاندیشی آموزشی ، یادگیری شخصی سازی شده ، تکنولوژی آموزشی ، تسهیل گری.