بررسی تاثیر هم زمان سبک های مقابله با استرس و انسجام اجتماعی بر بهزیستی روانی در گروه های در معرض خطر

هدف این پژوهش، تبیین نقش هم زمان سبک های مقابله با استرس و انسجام اجتماعی در بهزیستی روانی افراد متعلق به گروه های در معرض خطر بود. با توجه به اینکه این گروه ها در معرض فشارهای چندلایه روانی، اجتماعی و هیجانی قرار دارند، شناخت عوامل محافظتی موثر بر حفظ سلامت روان و ارتقای بهزیستی آنان اهمیت ویژه ای دارد. این پژوهش با رویکرد کیفی و به شیوه گروه های کانونی انجام شد. مشارکت کنندگان از میان افراد متعلق به گروه های در معرض خطر انتخاب شدند و داده ها از طریق بحث های نیمه ساختاریافته گردآوری شد. سپس داده ها با روش تحلیل مضمون بررسی شدند تا الگوهای اصلی تجربه زیسته مشارکت کنندگان درباره نقش سبک های مقابله و انسجام اجتماعی در بهزیستی روانی استخراج شود. یافته ها نشان داد که بهزیستی روانی از دیدگاه مشارکت کنندگان، صرفا به نبود اختلال روانی محدود نمی شود، بلکه مفاهیمی مانند آرامش، احساس ارزشمندی، امید، توان ادامه دادن و تجربه تعلق اجتماعی را نیز دربر می گیرد. همچنین نتایج آشکار کرد که راهبردهای مقابله ای سازگارانه مانند حل مسئله، پذیرش، گفت وگو و تنظیم هیجان با بهزیستی روانی بیشتر همراه بودند، در حالی که سبک های اجتنابی، انفعالی و سرکوبگرانه با افت بهزیستی ارتباط داشتند. افزون بر این، انسجام اجتماعی از طریق تقویت احساس تعلق، پذیرش، حمایت عاطفی و کاهش انزوا، نقش مهمی در حفظ تعادل روانی ایفا می کرد. نتیجه گیری کلی پژوهش آن است که بهزیستی روانی در گروه های در معرض خطر، حاصل تعامل پویا میان منابع فردی و اجتماعی است و ارتقای آن نیازمند مداخلات تلفیقی در حوزه مهارت های مقابله ای و پیوندهای اجتماعی است.

کلیدواژه ها:

بهزیستی روانی ، سبک های مقابله با استرس ، انسجام اجتماعی ، گروه های در معرض خطر