بررسی اثربخشی درمان شناختی مبتنی بر ذهن آگاهی بر احساس تنهایی و احساس تعلق به مدرسه در دانش آموزان در معرض مواد مخدر

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان شناختی مبتنی بر ذهن آگاهی بر احساس تنهایی و احساس تعلق به مدرسه در دانش آموزان در معرض مواد مخدر بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه در معرض مواد مخدر حاضر در مدارس حاشیه شهر مشهد در سال تحصیلی ۹۸-۱۳۹۷ بود. از میان جامعه آماری به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای از بین مدارس حاشیه شهر مشهد یک مدرسه را انتخاب و از هر مدرسه یک کلاس انتخاب شد. سپس هر کلاس به دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و کنترل تقسیم شد، و پس از آن پرسشنامه هیجان خواهی زاکرمن (جهت بررسی در معرض خطر مصرف مواد بودن)، پرسشنامه احساس تنهایی (راسل، ۱۹۹۵) و پرسشنامه احساس تعلق به مدرسه (بری، بتی و وات، ۲۰۰۴) در مرحله پیش آزمون بین دو گروه تقسیم شده و گروه آزمایش، درمان شناختی مبتنی بر ذهن آگاهی دریافت کرد و گروه کنترل که در لیست انتظار قرار دارند و هیچ درمانی دریافت نکرد. همچنین برای تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس چندمتغیره و نرم افزار spss-۲۲ استفاده شد. نتایج پژوهش حاکی از این بود که درمان شناختی مبتنی بر ذهن آگاهی منجر به کاهش احساس تنهایی و افزایش احساس تعلق به مدرسه در دانش آموزان در معرض مواد مخدر می شود. به عبارتی احساس تنهایی دانش آموزان شرکت کننده در گروه آزمایش، به طور معناداری پایین تر و احساس تعلق به مدرسه آنها بالاتر از گروه کنترل بود.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی مبتنی بر ذهن آگاهی ، احساس تنهایی ، احساس تعلق به مدرسه ، مواد مخدر