نقش هوش مصنوعی در شخصی سازی یادگیری و رشد روان شناختی دانش آموزان

با گسترش روزافزون فناوری های آموزشی و ظهور هوش مصنوعی (AI)، پارادایم های سنتی آموزش در حال گذار به سمت مدل های شخصی سازی شده و مبتنی بر داده هستند. هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش هوش مصنوعی در شخصی سازی فرآیند یادگیری و تاثیر آن بر رشد روان شناختی، انگیزش و سلامت روان دانش آموزان است. این مطالعه با رویکردی تحلیلی-ترکیبی و با مرور نظام مند ادبیات نظری و تجربی داخلی و خارجی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که سیستم های آموزشی هوشمند (ITS) با تحلیل الگوهای یادگیری، سرعت پردازش اطلاعات و سبک های شناختی، امکان ارائه محتوای متناسب با نیازهای فردی را فراهم می آورند که این امر منجر به افزایش خودکارآمدی، کاهش اضطراب تحصیلی و تقویت حس خودمختاری می شود. از سوی دیگر، پژوهش ها حاکی از آن است که طراحی اخلاق مدار و شفاف الگوریتم های هوش مصنوعی می تواند از سوگیری های شناختی کاسته و به توسعه هویت حرفه ای و اجتماعی دانش آموزان کمک نماید. با این حال، چالش هایی نظیر شکاف دیجیتال، نگرانی های مربوط به حریم خصوصی داده ها و کاهش تعاملات انسانی-انسانی همچنان پابرجاست. این مقاله با ارائه چارچوبی نظری، استدلال می کند که هوش مصنوعی نه به عنوان جایگزین معلم، بلکه به عنوان تسهیل گر رشد روان شناختی و یادگیری عمیق، نقش محوری ایفا می کند

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی آموزشی ، شخصی سازی یادگیری ، رشد روان شناختی ، انگیزش درونی ، خودکارآمدی ، سیستم های آموزشی هوشمند ، روان شناسی یادگیری.